Friday, December 25, 2009

SNOWWWWWWWWWWWWWWW

என்னோட சிறு முயற்சி. இவரின் பதிவுகளை பார்த்து கேமரா வாங்கியாச்சு. அதனால் நான் இதுக்கு பொறுப்பில்லை.











Wednesday, December 2, 2009

ச்சும்மா...

என் கவிப்புலமை பற்றிய பதிவை படித்து விட்டு எனது பதிவிற்கு வலைச்சரத்தில் அறிமுகம் கொடுத்த தாரணி பிரியா மேடம்க்கு மிக்க நன்றி.

என்னை சிறுகதை எழுத சொல்லி ரொம்ப நாளா நச்சரித்து கொண்டிருந்த நண்பர் ஒருவர், அந்த கவிப்புலமை பதிவை படித்து விட்டு அப்பிடி சொல்லுவதை நிறுத்தி கொண்டார். நிறுத்தி கொண்டதோடு மட்டும் இல்லாமல் ஒரு ஒன் லைன் சொல்லு, அத வச்சு நானே கதை எழுதுறேன், நீ எழுதலன்னா பரவாயில்லை என்று கேட்டார்.

"நமக்கு பிடித்தவர்களை விட, நம்மை பிடித்தவர்களால் தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்" என்று நான் சொல்ல, கவிப்புலமை பதிவை படிச்சிட்டு துப்பினத விட கொஞ்சம் அதிகமா தான் துப்பிட்டாங்க. இருந்தாலும் இந்த மாதிரி நாலு ஐடியா குடுத்து கதை எழுதி வாங்காம விடுறது இல்லன்னு நான் ஒரு முடிவுல இருக்கேன். சிறுகதைன்னு சொல்லி நான் இன்னும் நாலு பதிவு போடலாம்ல.

-----------------------------------------------------------------------------

ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் பதிவுகளை படிக்க ஆரம்பித்த பொழுது இவர்கள் எழுதியதற்கும் இப்போது இவர்கள் எழுதி கொண்டு இருப்பதற்கும் எத்தனை மாற்றம். நல்ல ஒரு முன்னேற்றம் என்று என் நண்பர் ஒருவரிடம் சொன்ன போது அவரும் ஆமாம் என்று ஆமோதித்த அந்த இருவர் - ப்ரியா கதிரவன் மற்றும் நர்சிம்.

-----------------------------------------------------------------------------

FTII Students "Hostel" அப்பிடின்னு ஒரு 10 min short film எடுத்துருக்காங்க, நல்லா இருக்கு பாருன்னு ஒரு மகாராசி லிங்க் அனுப்பி இருந்தாங்க. Hostel ல நடந்த ஒரு உண்மையான சம்பவம் அப்பிடின்னு சொல்லி வேற பார்க்க சொன்னங்க. நைட்ல பார்த்துட்டு பயந்துடாதீங்கன்னு மெயில்ல போட்டிருந்த ஒரு பின் குறிப்ப நைட் ஒரு மணிக்கு short film பார்த்துட்டு தான் படிச்சேன். படம் பார்த்துட்டு எரிச்சலானத விட அந்த குறிப்ப பார்த்துட்டு இன்னும் எரிச்சல் ஆச்சு. அந்த கிளைமாக்ஸ்ல அந்த பொண்ணு இப்பிடி ரியாக்ட் பண்ற அளவு ஒன்னும் பெருசா எதுவும் நடக்கல (என்னை பொறுத்த வரை). ஒரு பத்து நிமிஷம் தான். நீங்களும் பாருங்க.

Part 1 - http://www.youtube.com/watch?v=oZS31xylr-A
Part 2 - http://www.youtube.com/watch?v=WUX7x10pBdw&feature=related

இந்த கதைய பார்த்துட்டு ஒருத்தருக்கு சாட்ல கஷ்டப்பட்டு முழு ஸ்டோரிய டைப் பண்ணினா ஏதோ காமெடி கதை சொன்ன மாதிரி ஹா ஹா ஹான்னு சிரிச்சிட்டு போய்ட்டாங்க :(

-----------------------------------------------------------------------------

என் மச்சான் சூர்யாவை நம்பி ஆதவன் படம் பார்த்தேன். ஏதோ அயன் -2 பார்த்த மாதிரி இருந்தது. சூர்யாக்கு என்ன ஆச்சு. ஏன் இப்பிடி? வடிவேலு இல்லனா இந்த படம் ஒன்னும் இல்ல. அதுவும் "The Children of Heaven" பார்த்த உடனே இந்த படத்த பார்த்தேன். என் நிலைமைய யோசிச்சு பாருங்க :( இந்த படத்த பார்த்துட்டு என் தோழி அடித்த கமெண்ட் "இத பார்த்ததுக்கு நான் தொங்கணும்"

-----------------------------------------------------------------------------

நவம்பர் மற்றும் டிசம்பர் மாதங்களின் மோட்டார் விகடன் சூப்பரோ சூப்பர்.

367 கிலோ எடையுள்ள TRIUMPH ROCKET III Roadster பைக் பற்றியும் (2299 சிசி இன்ஜின்.ஒரே ஒரு தடவையாவது இந்த மாதிரி பைக்ல போகணும்.ஹ்ம்ம்.நீங்க இத வாங்கி இந்தியா கொண்டு வர 20 லட்சம் தான்), பெங்களூரில் நடந்த ஆட்டோ ஷோ, கார் பராமரிப்பு விஷயங்கள், 2010 இல் வர போகும் கார்களை பற்றிய அலசல், சிம்பு ஒரு கோடி கொடுத்து ஒரு வருடம் காத்திருந்து வாங்கிய பிஎம்-டபிள்யூ எக்ஸ்-6 கார் (இது எனக்கு ரொம்ப முக்கியமான்னு திட்டுறது நல்லா கேட்குது) என்று நெறைய நல்ல விஷயங்கள்.

ஆனால் படிக்கும் போது சிந்திக்க வைத்த ஒரு விஷயம் இந்த மாத மோட்டார் விகடனில் இருக்கு.

எந்த குற்றத்துக்கு என்ன தண்டனை? என்ற தலைப்பில் வந்திருந்த செய்தி
"1988-ம் ஆண்டே இந்திய மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டு வர அரசு முடிவெடுத்து வேலைகளை ஆரம்பித்தது என்றாலும், இப்போதுதான் இந்த நடவடிக்கை இறுதி வடிவத்தைப் பெற்றிருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டு ஹெல்மெட் இல்லாமல் வண்டி ஓட்டினால், பெர்மிட் இல்லாமல் ஓட்டினால், சீட் பெல்ட் அணியாமல் இருந்தால் (எத்தன பேரு சீட் பெல்ட் போடுறோம் :(), குடித்து விட்டு ஓட்டினால் என்று பல ஓட்டினால்களுக்கு அதிகமாக்கப்பட்ட அபராத தொகை பற்றிய செய்திகள்."
அபராதங்களை அதிகமாக்கினால் மட்டும் குற்றங்கள் குறைந்து விட போவதில்லை. அது நம்ம கைல தான் இருக்கு.

மோட்டார் விகடன் என் எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்கிறது என்றாலும் நாணயம் விகடன் ஏமாற்றுகிறது.

ஆனால் புத்தகத்தை கையில் பிடித்து படிக்கும் சந்தோசத்தை இந்த ஆன்லைன் விகடன் (விகடன் மட்டும் இல்லை. எந்த ஒரு e-book க்கும் தான்) கொடுப்பதில்லை.

Friday, November 13, 2009

Synapse க்கு (Nov 15th) பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்



"அர்ஜுன் அம்மா யாரு?" "நாலரை பால் குடுக்குறவங்க தான் அர்ஜுன் அம்மா" ஆனா நான், பால் குடிக்க மாட்டேன்னு அடம் புடிக்குற ஒரு அர்ஜுனோட அம்மா!!!!!!!!!!!!!! என்று அதிரடியாக அறிமுகப்படுத்தி கொள்ளும் ப்ரியா அக்காவின் பதிவுகளும் அதிரடியே. இவரால் சுவீடனில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட Synapse இப்போது பெங்களூரில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இது வரை ப்ரியா அக்கா எழுதியதில் எனக்கு மிக மிக பிடித்தது அவர் தந்தை பற்றி அவர் எழுதிய தந்தை மகற்கு ஆற்றும் நன்றி. நான் மிகவும் சந்தோசமாக இருந்தாலும், சோகமாக இருந்தாலும் நான் செய்ய விரும்புவது இரண்டு விஷயங்கள். இந்த பதிவை படிப்பது, மொழி படம் பார்ப்பது. எனக்கு அலுக்காத விசயங்கள் இவை. என்னை பொறுத்தவரை ராதா மோகனால் மற்றும் ஒரு படம் மொழி போல் எடுக்க முடியாது. அது போல் இவர் எத்தனை பதிவு எழுதினாலும் இந்த பதிவு போல் வராது.

அர்ஜுன் பிறந்தது பற்றியும், அவனின் மழலை மொழியையும் மிக அழகாக பதிவு செய்துள்ள அவர் இப்போது அர்ஜுன்க்கு ரெஸ்ட் கொடுத்து இருக்கிறார். கொஞ்ச நாள் கழித்து அர்ஜுனை வைத்தே அவனை பற்றி Synapse இல் எழுத வைக்கும் எண்ணம் இருக்கிறதோ என்னவோ?
ஆனால் அர்ஜுனை பற்றி அவர் எழுதிய காதல் மலரும் நீ... கருவில் முள்ளும் நீ பதிவு படித்தால் அர்ஜுனை அள்ளி கொஞ்ச தோன்றும்.

அவர் ஒரு பயண தொடர் எழுத முற்பட்டு சில பதிவுகளை மிக அருமையாகவும், சில பதிவுகளை சொதப்பியும் அவரின் கணவரிடம் மட்டும் இன்றி அவரை நம்பி அவரது பதிவை படிக்கும் சிலரிடம் நன்றாக வாங்கி கட்டி கொண்டார். குறுந்தொகையை தப்பாக எழுதி மாமனாரிடம் வாங்கி கட்டிக்கொண்ட அனுபவம் கூட அவருக்கு இருக்கிறது.

இவரின் குறும்புகளை தாங்க முடியாமல் நாங்க தவிக்க 'ராவணா' படத்தில் இருந்து அபிஷேக்பச்சன் நீக்கப்பட்டார் என்று ச.ந.கண்ணனை வம்புக்கு இழுக்க வேண்டியது, இட்லிவடையை சமத்தாக இருக்க சொல்லி அறிவுரை சொல்வது என்று இவரின் அலும்பு தாங்கல. ஹ்ம்ம் என்ன உலகமடா இது.

Salmon மீன் வறுவல், ரசமலாய் என்று போட்டோ மற்றும் அதை செய்வது பற்றிய குறிப்புகளும் போட்டார். நாங்களும் இப்படி அருமையாக இவர் சமைப்பாரா என்று வியந்து போய் இருக்க அவரின் கையால் சாப்பிட்ட அவரின் கணவரின் நண்பர் கொடுத்த கமெண்டும், அவரின் தோழி சுபா அந்த போட்டோ கூகுளில் இருந்து எடுத்தது என்ற உண்மையையும் (!?!) சொன்ன பிறகு தான் தெரிந்தது அது எல்லாம் காமெடி பதிவு என்று.

கோயில் கொஞ்சம் போர் அடித்தால் தெய்வம் வந்து வாழும் வீடு என்று நம்மளையும் பதிவு மூலம் அவங்க வீட்டிற்கே கூட்டி சென்றவர் மீந்து போன இட்லி மாவு கூட கொடுக்காமல் ஏமாற்றினார்.

அவர் பார்க்கும் ஒரே ஒரு நிகழ்ச்சி சூப்பர் சிங்கர். அதையும் பார்க்க விடாமல் IPL வந்து அவரின் உயிரை வாங்கும். டென்னிஸ் பற்றியோ, கிரிக்கெட் பற்றியோ எதுவும் தெரியாது என்றாலும் ((socket ல இருக்க வேண்டிய கேபிள் அவிழ்ந்து கிடந்தது தெரியாம டென்னிஸ் மேட்ச் டிவில தெரியலன்னு உட்கார்ந்திருந்த ஆளுங்க இவங்க) டோனி, பெடரர் பற்றி பேசி கதிரின் காதில் புகையை வரவைப்பது அவரின் பொழுதுபோக்கு. அதற்கு துணையாக ச.ந. கண்ணன் வேறு சில பதிவுகளை (டோனியை போல யாரும் இல்லன்னு) போட்டு ஏற்றி விடுவார். ஒரே ஒரு நல்ல விஷயம் விளையாட்டு பற்றி தெரியாது என்றாலும் பெடரருக்காக அய்யனாரிடம் வேண்டி அவரை ஜெயிக்க வைத்தார். அந்த விசயத்தில் பெடரரின் ரசிகையான எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி.

No name yet என்று அவரின் தோழிகளை பற்றி எழுத ஆரம்பித்து அதை முடிக்காமல், அதற்கு பெயரையும் சூட்டாமல் விட்டுள்ளார். சீக்கிரம் அந்த பதிவுகளுக்கு பெயரிட்டு அதை முடிக்கட்டும். நீங்கள் எல்லோரையும் விட்டு தனியாக இருக்கும் போது இந்த பதிவுகளை படிக்காதீர்கள். உங்களை அறியாமல் கண்ணீர் வரும். மனது கனத்து விடும். அனுபவம் பேசுகிறது.

நான் கதை கேட்ட கதை, நான் எழுதிய கவிதை என்று சொந்த திறமைகள் பற்றியும் அவ்வபோது பதிவுகள் வரும். எந்த அளவு சொந்த கதைகள் சொல்றாரோ அந்த அளவு பொது நல நோக்குடன் பஸ்சில் நடந்தது, tax ஒழுங்கா கட்டுவது என்ற பதிவுகளும் வரும். அவருக்கு அது பொது நலமாக தோன்றுவது இல்லை என்றாலும் படிப்பவர்கள் நாமும் இனி இப்படி இருக்கலாமே என்று எண்ணுவோம்.

அவரின் சொந்த ஊர் பற்றிய பதிவை படித்து விட்டு நம்மள மாதிரியே இருக்காங்களே என்று நான் எண்ணியதோடு மட்டும் இல்லாமல் நம்மளால இப்படியெல்லாம் எழுத முடியுமா என்று எனக்கு தோன்றியது.

சரோஜா. தாம் தூம், நான் கடவுள், கண்டேன் காதலை என்று சினிமா பற்றிய (இதுல ஹிந்தி சினிமா பற்றி வேறு ... யாருக்கு புரிய போதுன்னு ஒரு தைரியம்) பதிவுகள் வரும். சரோஜா படத்துக்கு உதயம் தியேட்டர்ல உக்காந்து விசில் அடிக்க முடியாம சத்யம்ல பார்த்தாங்கன்னு கவலை வேற மேடம்க்கு.

வைரமுத்து, உன்னி கிருஷ்ணன், தாமரை என்று எழுதுவதோடு நிறுத்தி கொள்ளாமல் அவ்வபோது பாட்டு போட்டிகள் வைத்து நம்ம மூளைக்கு (சாரி கூகிள் ஆண்டவர்க்கு) வேலை கொடுப்பார். நாமளும் உயிரை கொடுத்து கண்டுபிடித்தால் ஒரு மிட்டாய் கூட கொடுக்க மாட்டார். மிட்டாய் கொடுக்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, கூகிள் பண்ணி சொன்ன உங்களை கூகிள் ஆண்டவர் கண்ணை குத்தட்டும் என்று சாபம் வேறு கிடைக்கும்.

நகத்தை எடுத்தது, பல்லு பிடுங்கியது, போன் அட்டென்ட் பண்ண போய் கீழ விழுந்தது இதை பற்றியெல்லாம் எழுதி விட்டு ப்ரியாவிற்கு எவ்ளோ தான் வலித்தாலும், பதிவர் ப்ரியா கதிரவன் நடப்பதை எல்லாம் சுவாரஸ்யமாக வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துட்டு இருந்து இருக்கிறாள், படுற அடிகளையும், ரணங்களையும் கூட ஒரு அனுபவமா பாக்குற பக்குவம் கெடைச்சுருக்கு என்று கீழ விழுந்தாலும் மீசையில மண்ணு ஒட்டலங்குற மாதிரி ஒரு ஸ்டேட்மெண்ட் வேற.

இவர் பதிவிட்டு எங்களை படுத்துவது பத்தாதென்று அவர் மாமனாரின் பிரிவுபச்சார விழாவில் பேசி அவர்களையும் படுத்த முயன்றார். ஆனால் அவர் நாத்தனார் அவர்களை காப்பாற்ற எங்களை காப்பாற்ற யாரும் வரவில்லை. ஆனால் அவரின் மாமனாருக்கு அவரின் வேலையின் மீது இருந்த ஈடுபாட்டை அழகாக குறிப்பிட்டு அவரை வாழ்த்தி எங்களையும் வாழ்த்த வைத்து நல்ல பெண்ணாக நடந்து கொண்டார்.

Marriage க்கும் XOR க்கும் என்ன தொடர்புன்னு கேட்டு மத்தவங்க குடும்பத்துல கும்மி அடிக்க முற்பட்ட இவங்களுக்கு இன்னும் ஒரு ஆசை இருக்கிறது. இவங்க தம்பி திருமணத்தை நாகர்கோவிலில் நடத்தி வர்ற மொய் பணத்தை எல்லாம் ஆட்டையை போடணும்னு.

இப்போது சிறுகதை எழுத ஆரம்பித்திருக்கும் இவர் திரு. தேசிகன் அவர்களுக்கும், ச.ந.கண்ணன் அவர்களுக்கும் (இப்படி தான் உசுப்பேத்தனும்) சவால் கொடுப்பாரா என்று பொறுத்திருந்து பார்போம்.

எல்லோரும் மன நிம்மதியுடன், உடல் நலத்துடன் வாழ வாழ்த்தும் இவர் உடல் நலத்துடனும், மன மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ வாழ்த்துவோம்.

Synapse இன்னும் பல பிறந்தநாள்களை கொண்டாட வாழ்த்துகள்.

Friday, November 6, 2009

ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு!!!

இப்போது படித்த இந்த பதிவு என் உள்ளத்தை கவர்ந்தது.
Alice(s) in wonderland.

Friday, October 30, 2009

என்னத்த சொல்றது போங்க?

ஒரு ஐந்து குடும்பங்களுடன் நானும் சேர்ந்து பக்கத்தில் இருந்த பூங்காவிற்கு சென்று கொண்டிருந்தோம்.
அதில் இரு குடும்பத்தை சேர்ந்த ஒரே வயதை ஒத்த இரு குழந்தைகள் (ஒரு பொண்ணு,ஒரு பையன்) இருக்கிறார்கள் (2nd grade படிக்கிறார்கள்)

நாங்கள் வெளியில் செல்லும் போது இருவரும் ஒரே காரில் வருவதை விரும்புவார்கள். எப்போதும் நானும் அவர்கள் இருக்கும் காரில் தான் பயணம் செய்வேன்.

எங்கள் பயண நேரங்கள் முழுவதும் விளையாட்டில் தான் கழியும். அதுவும் எல்லாம் அறிவு பூர்வமா தான் விளையாடுவாங்க. நாம எதுனா சொன்னாலும் மதிக்க மாட்டாங்க. அதுவும் கொடுமைய பாருங்க. Word Building, Missing Letters, Rhyming words இப்பிடி தான். நீங்களே சொல்லுங்க... எனக்கும் இதுக்கும் என்னங்க சம்மந்தம். தப்பா சொன்னா மானம் வேற போய்டும். விளையாட்டில் இருந்து விலகவும் முடியாது. அதுவும் முதல் பயணத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள அடுத்த பயணத்தில் use பண்ண கூடாது. கரெக்ட்டா நியாபகம் வச்சு "ஆன்ட்டி (இந்த கொடும வேற. ஆயிரம் தடவ சொல்லி கொடுக்கிறேன் அக்கான்னு கூப்பிட சொல்லி. அந்த குட்டிங்க கூட மதிக்க மாட்டேங்குது) போன தடவ நீங்க இந்த words சொல்லிடீங்க. வேற சொல்லுங்க.

நான் அவங்க வயசுக்கு தெருவுல தான் விளையாடி இருக்கேன். ஜோடி புறா, நாடு பிரித்தல், கில்லி, பாண்டி, நொண்டி இப்பிடி நெறைய. அதே மாதிரி வீட்டுக்குள் விளையாடினால் cards, பல்லாங்குழி, தாயம், இப்பிடி. நான் செஸ், கேரம்லாம் ஆறாவது ஏழாவது படிக்கும் போது தான் விளையாட ஆரம்பித்தேன். அதுல பெருசா விருப்பமும் இல்ல. நான் வெளியில விளையாடின ஒரு விளையாட்டு கூட இவங்களுக்கு தெரிய மாட்டேங்குது. ஹ்ம்ம் இத விடுங்க.

அன்றும் வழக்கம் போல் "ஆன்ட்டி Rhyming words விளையாடலாம்"

"எனக்கு தூக்கம் வருதும்மா. நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கறேன்" (தப்பிக்க வேற வழி?)

"இல்ல ஆன்ட்டி, நீங்க வீட்டுல போய் தூங்கிக்கலாம். இப்போ கண்டிப்பா விளையாடுறோம்"

காரில் இருந்த எல்லோரிடமும் பேசி கடைசியாக வலுகட்டாயமாக என்னையும் சேர்த்து நான்கு பேர் ரெடி பண்ணினாங்க. அந்த குட்டி பொண்ணு,குட்டி பையன், நான், பையனோட அம்மா. பையனோட அப்பா கார்ல ஏறுன உடனே தூங்க ஆரம்பிச்சிட்டதால அவங்கள விட்டுடாங்க.

ஆரம்பமே நமக்கு தான் ஆப்பு.

ஆன்ட்டி ரெடியா?

ஹ்ம்ம். ரெடிமா.

"car"

"bar"

தப்பிச்சேன் என்று மனதிற்குள் சொல்லி கொண்டேன்.
ஒரு நான்கு ஐந்து சுற்று நடந்து முடிந்தது. நாங்க போட்ட சத்தத்துல தூங்கிட்டு இருந்த அந்த பையனோட அப்பா எழுந்தாச்சு. அவங்க அரைகுறை தூக்கத்தில் அமைதியா உக்காந்து நாங்க விளையாடுவதை பார்த்து கொண்டே வர என்னோட முறை இப்போது

ஆன்ட்டி, it is your turn now.. word is "Free"

நான் சொன்ன வார்த்தை "tree"

"ஏற்கனவே சொல்லியாச்சு ஆன்ட்டி. நீங்க வேற சொல்லுங்க"

இன்னும் இரண்டு மூன்று வார்த்தைகள் நான் சொல்ல அனைத்திற்கும் அவர்கள் கூறிய பதில் "ஏற்கனவே சொல்லியாச்சு ஆன்ட்டி. "

"வேற வழி இல்லை. யோசித்தே ஆக வேண்டும். அட போங்க குட்டிங்களா" என்று எண்ணி கொண்டே யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அரை குறை தூக்கத்தில் இருந்த அந்த பையனின் அப்பா, அந்த குட்டீஸ் சொன்ன வார்த்தையை சரியாக கவனிக்காமல் "code" என்றார்.

எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்னங்க சொல்றீங்க என்று கேட்க, அவர் என்னிடம் "road க்கு code"

road ஆ? அப்பிடி எப்போ சொன்னாங்க என்று நான் குழம்பி போய் உட்கார்ந்திருக்க.
road க்கு code அப்பிடின்னு சொன்னத குட்டீஸ் கவனிக்கல, code அப்பிடின்னு சொன்னத மட்டும் தான் கவனிச்சாங்க. அத கேட்டுட்டு அந்த குட்டி பொண்ணு சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா.

உடனே அந்த பையன் "Don't feel dad" என்று சொல்ல, எல்லோரும் அவனையே பார்க்க,மறுபடி அவன் "Dont feel dad" என்றான்.

ஒன்றும் புரியாமல் நானும், அவன் அப்பா அம்மாவும் விழித்திருக்க அவனே தொடர்ந்ந்தான்."எல்லோரும் சிரிக்கிறாங்கன்னு (குட்டி பொண்ணு மட்டும் தான் சிரிச்சா) கவலை படாதீங்க டாடி. You need more practice. that's it. Here after we both will play in home. Then you will come to know more words. I ll help you . Dont worry dad." என்று சொல்லி முடிக்க அவரின் முகத்தை பார்க்க வேண்டுமே ஐயோடா.

அதோடு முடியவில்லை. அந்த குட்டி பெண் தொடர்ந்தாள் "பார்க்கலாம் next time. நெறைய words கேட்குறேன். உங்க டாடிக்கு தெரியுதா என்று பார்க்கலாம்"

அவர்கள் இருவரும் ரொம்ப சீரியஸா பேசுவதை கேட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம்.

இப்போதும் நான் யோசித்து கொண்டிருக்கிறேன். அந்த குழந்தைகளின் வயதில் நான் இருந்த போது இப்பிடி எல்லாம் பேச தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏன் இப்போதும் கூட?

இப்போது அவங்கள எங்க பார்த்தாலும் "என்னங்க, training எப்பிடி போகுது" என்பது தான் முதல் கேள்வியாக இருக்கிறது.

Thursday, October 22, 2009

மீண்டும் வேண்டும்

Chennai Hostel TV hall - ஒரு பத்து பேரு உட்கார்ந்து சன் மியூசிக் பார்த்துட்டு இருந்தோம். ரூம்ல இருந்து டிவி ஹால்க்கு என் தோழி ஒருத்தி வந்தா.அந்த நேரம் பார்த்து "அடியே கொல்லுதே" பாடல்.

அவள் வந்து உட்காரும் முன், என் பக்கத்துல இருந்து ஒருத்தி "டீ, சவுண்ட் வைச்சிட்டு வா" என்று அவளிடம் சொல்ல அவள் சவுண்ட் அதிகபடுத்துவதற்கு பதில், சேனலை மாற்றி விட்டாள்.

"உனக்கு என்ன மாலைக்கண் நோயா. ஏன் டீ. ஒரு சவுண்ட் அதிகமாக்க தெரியாதா"

நான் "ஏன்டீ தெரியாம சேனல் மாத்தினதுக்கு இப்பிடி பொங்குற?"

உனக்கு என்ன தெரியும் என்று அசிங்கமா திட்ட ஆரம்பிக்க, நான் நம்ம மச்சான் பக்கம் (நம்ம சூர்யா தான்) கவனத்தை திருப்பி விட்டேன்.

சேனலை சரியாக வைத்து விட்டு என் இன்னொரு பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்த அவள் "என்ன ராஜி, விசா வந்துடுச்சாம். எப்போ கிளம்புற"

"ஹ்ம்ம் வந்துடுச்சு. ஆனா இன்னும் date தெரியல. கிளம்புற வரை கண்டிப்பா சொல்ல முடியாது. பார்க்கலாம்"

"நான் கூட switzerland பார்க்கணும்."

"அடிப்பாவி. நானே US போறேன். என்கிட்டே எதுக்கு switzerland பத்தி சொல்ற"

"இல்ல சும்மா சொன்னேன்"

சவுண்ட் அதிகமா வைக்க சொன்ன தோழி இவளை பார்த்து "ஒரு bet டீ. நீ மட்டும் switzerland அ கரெக்ட்டா spell பண்ணிடு. நீ அங்க போறதுக்கு நான் ஏற்பாடு பண்றேன்."

அப்பிடியா என்று சொல்லி கொண்டே இவள் ஆரம்பித்தாள் "சு" "வி" "ட்" "ச' "ர்" "லா" "ந்" "து"

கேட்டவளின் முகத்தை பார்க்கணுமே. "அடிங்க ... ஒழுங்கா மரியாதையா இங்கிலீஷ்ல சொல்லு."

என்ன நினைத்தாலோ அவள் தெரியவில்லை "எனக்கு மாலை கண் நோய் மாதிரியே, மாலை மொழி (??!!??) நோயும் இருக்கு. சாயந்தரம் ஆறு மணியில இருந்து காலையில எட்டு மணி வரைக்கும் இங்கிலீஷ் பேசினாலும் புரியாது. பேசவும் தெரியாது. அதுனால நீ morning 8 - eve 6 குள்ள கேளு. சொல்றேன்."

கேட்ட அம்மணி பீட்டர் அம்மணி. ஒண்ணும் சொல்ல முடியல அவளால. அன்னைல இருந்து கொஞ்சம் பீட்டர் குறைந்து இருக்கு.
--------------------------------------------
நான் டிவி ஹாலில் இருந்து எழுந்து உள்ளே சென்றேன் சாப்பிட தட்டு எடுத்து வர.

நான் ரூம்குள்ள நுழைந்த உடன் டிவி ஹால்ல இருந்து ஒரு நாலைந்து குரல் "ராஜி. உன் அக்கா மச்சான் ..ஓடி வா டீ"

நான் ஓடி வந்து கண்ணு மண்ணு தெரியாம என் தோழியின் மடியில் உட்கார அவள் "ஐயோ என் கால் உடைஞ்சிடுச்சு. எருமைமாடு கண்ணு தெரியல. ஜோ, சூர்யாவ நீ பார்க்க என் கால ஏன்டீ உடைக்கிற"

எரும மாடுன்னு அவளே சொல்லிட்டா, அதுக்கு அப்புறம் நாம feel பண்ண கூடாது. சோ வேலையில் கவனம்.
நான் உருகி போய் "சூர்யா கண் மாதிரி ஒரு expressive, powerful ஆ வேற யாருக்குமே இல்ல."

என் பக்கத்துல இருந்த ஒருத்தி "என் கண்ணு கூடவா" என்று அவ கண்ணை என்னிடம் காண்பிக்க, தூக்கி போட்டு மிதிப்பேன் என்று அவளிடம் சொன்னேன்.

அதற்குள் இன்னொருத்தி "வேட்டையாடு விளையாடு கமல் மாதிரி இப்போ அவ கண்ண காமிச்சா" என்று சொல்ல "யார யார் கூட compare பண்ற என்று விட்டேன் ஒரு உதை"

"hostel இட்லிய வச்சு கண்ண குத்தினா என்ன ஆகும் தெரியும்ல. மாலைக்கண் நொள்ள கண் ஆய்டும் (அதே அம்மணி தான்)."

அதற்குள் இன்னொருத்தி "ஜோவ பார்க்குறதுக்கு முன்னால என்ன மட்டும் சூர்யா பார்த்துருக்கணும். அப்புறம் ஜோவ பார்த்து இருக்க மாட்டான்"

"ஜோவா பார்த்திருக்க மாட்டான் உண்மை தான். ஆனா ஒண்ணு sucide. இல்லனா சாமியார்"

என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க எல்லோரும். பிச்சிபுடுவேன் பிச்சு.
-------------------------------
இந்த மாதிரி ஆயிரம் நிகழ்வுகள் எங்கள் அழகான மாலை/இரவு பொழுதுகளில் நான் சென்னையில் இருந்த வரை.

இப்போது மீண்டும் அந்த நாட்களை எதிர்பார்த்து மாலை/இரவு பொழுதுகளில் இந்த நினைவுகளோட மட்டும் ...

Friday, October 9, 2009

எனது கவிப்புலமை

பிரியா: ஏதாவது போஸ்ட் போடுடி.
நான்: Synapse ல முதல்ல ஒரு போஸ்ட போடு. ஒரு மாசமாச்சு.
பிரியா: @#$%&*(&( ^*((*^()#@(அசிங்கமாக திட்டப்படும் வார்த்தைகளுக்கு வேற எந்த மாதிரி போடலாம்னு சொல்லுங்களேன்)

சஞ்சய்: அதிசயமா போஸ்ட்லாம் போட்டுருக்க. அடுத்த போஸ்ட் என்ன போடலாம்னு இருக்க?
நான்: யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். என்ன பண்ணலாம்னு சொல்லு.
சஞ்சய்: எதையாவது எழுது போ. (என்ன ஒரு பொறுப்பான பதில். உன்ன கலாய்ச்சு ஒரு போஸ்ட் போட்ட தான் நீ அடங்குவ. )

இயற்கை: அடுத்த போஸ்ட் சீக்கிரம் போடுங்களேன்.
நான்: என்ன போஸ்ட் போடலாம்னு யோசிச்சிட்டேன்.ஆனா டைப் பண்ண தான் சோம்பேறித்தனமா இருக்கு. யாராவது டைப் பண்ணி குடுத்தா நல்லா இருக்கும். நீங்க டைப் பண்ணி தரீங்களா.
இயற்கை: ஐயோ. மறந்துட்டேன். வெளியில போகணும். போயிட்டு வந்து ping பண்றேன்.
(ஒரு ஸாரி கூட சொல்லாம எஸ்கேப் ஆய்ட்டாங்களே. வரட்டும் கவனிச்சிக்கிறேன்.)

கணேஷ்: அடுத்த போஸ்ட் என்ன போடலாம்னு இருக்கீங்க.
நான்: இப்போ தான் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். டைப் பண்ணனும்.
கணேஷ்: ஒரு கவிதை எழுதுங்களேன்.
நான்: ஐயயோ அதெல்லாம் நமக்கு ஒத்து வராது.
கணேஷ்: நீங்க ரொம்ப நல்லா போஸ்ட் போடுறீங்க. உங்களுக்கு கண்டிப்பா கவிதை எழுத வரும். எழுதி பாருங்களேன். எல்லோரும் நல்லா இருக்குன்னு சொல்லுவாங்க.
நான்: உண்மையா தான் சொல்றீங்களா. நிஜமா? அப்போ ஓகே. நான் ட்ரை பண்றேங்க,

அன்று முழுவதும் தூக்கம் வராமல் திரும்பி திரும்பி படுத்து எதை பற்றி கவிதை எழுதலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

அம்மா பத்தி எழுதலாம்னு யோசிச்சா பார்த்திபன் கிறுக்கல்கள் புக்ல எழுதின கவிதை ஒரு வரி விடாம மனசுல ஓடுது, அம்மா பத்தி எழுதினா பார்த்திபன் தாக்கம் இருக்கும். அதுனால இது வேணாம்.

வேற இயற்கை (இந்த இயற்கை இல்லங்க) பத்தி எழுதலாம். நீர், நிலம், காற்று அப்பிடி ஏதாவது. ஐயோ நம்ம கவிப்பேரரசு ரிதம் படத்துல எல்லாத்தையும் பத்தி எழுதிட்டார். அதுனால இயற்கை பத்தி எழுதினா அவரோட தாக்கம் வந்துடும்.

காதல் பத்தி எழுதலாம். காதல் பத்தி நினைத்தவுடன், தபூசங்கரின் "தேவதைகளின் தேவதை" நியாபகம். எப்போதும் நியாபகம் வராத வரிகள், அப்போது தான் நியாபகம் வர தொடங்கியது.

இவங்க யார் தாக்கமும் இல்லாம நாமலே நம்ம originality படி எழுதணும். கொஞ்சம் டைம் எடுத்து நல்லா யோசிச்சு ஒழுங்கா எழுதணும் என்று மனசை தேற்றியபடி தூங்கி போனேன்.

மறுநாள் ஆபீஸ் போய் உட்கார்ந்து client க்கு மெயில் அனுப்ப டைப் பண்ண ஆரம்பித்தேன். ஏதோ கவிதை டைப் பண்ணுவது போல் ஒரு பீலிங். தலையை உதறி கொண்டு சுய நினைவிற்கு வந்தவளாய் ஒழுங்காக மெயில் அனுப்பினேன். அதன் பிறகு கணினி திரையை வெறித்து பார்த்து கொண்டு, மரங்களை உற்று நோக்கி கொண்டு, லஞ்ச் டேபிளில் தோசையை கையில் வைத்து கொண்டு சாப்பிடாமல், என்னை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று உணராமல் எதை பற்றி கவிதை எழுதலாம் என்று ஒரே யோசனை.

எதை பார்த்தாலும் அதை பற்றி கவிதை எழுத வேண்டும் என்று ஒரு எண்ணம்.
கடைசியாக மனதிற்குள் ஒரு மின்னல் அடிக்க கை பர பரவென இயங்க தொடங்கிவிட்டது.
"புருவ வளைவுகளை
நேர்த்தியாக செதுக்கி
சுண்டி இழுத்தவளிடம்
விழுந்த மனம்
மதியத்தில் தெற்றுப்பல்
மாலாவிடம் தெறித்த‌
சிரிப்பில் சிக்கியது
ஒரு வ‌ழியாக‌
வீட்டிற்கு வந்தால்
முறைப் பெண்
புதிதாக‌ இள‌மையாக‌
அழகிய தாவணியுடன்
வந்ததும் அத‌ன்
அவ‌ள் ம‌டிப்பில்
ம‌டிந்தது
*
*
*
இப்ப‌டியான‌ என‌து
ப‌தின் ப‌ருவ‌த்து
காத‌ல் நெருப்பு
ஒருவ‌ர் கை மாறி
ஒருவ‌ர் கை செல்லும்
ஒலிம்பிக் தீப‌ம்போல் அணையாம‌ல்"

கவிதை எழுத சொன்னவரிடம் இந்த பதிவை காண்பிக்க, அவருக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.
இந்த கவிதையினால் என்று நினைத்து கொண்டால், மிக சரியே.

இந்த கவிதை நல்லா இருக்குன்னு ஆச்சரியத்துல இல்ல, இந்த கவிதை அவரோடதுங்குற அதிர்ச்சியில்.

ரொம்ப யோசிச்சு நம்மளால ஒரு கவிதை எழுத முடியல. அதுனால மான ரோசமெல்லாம் துடைத்து போட்டு விட்டு அவோரட கவிதையை எடுத்து இங்கு போட்டு விட்டேன்.

Tuesday, October 6, 2009

என் பார்வையில் பாம்புகள்

நான் நேத்து கோயிலுக்கு போய் இருந்தேன். ஒரு 5 தலை பாம்பு பார்த்தேன். நாம தப்பு பண்ணினா அது நம்மள கொத்திடுமாம். பக்கத்து வீட்டு அக்கா சொன்னாங்க. என் நினைவில் இருக்கும் இந்த உரையாடல் தான் பாம்பு பத்திய எனது வாழ்கையின் முதல் உரையாடலாக இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த கதைய கேட்டுட்டு உண்மையான்னு கூட கேட்க தெரியாத வயசுல பயந்துகிட்டு வேப்பிலை ஒடித்து பாக்கெட்ல வச்சிகிட்டு ஊரு சுத்தினோம். வேப்பிலை வைச்சிருந்தா பாம்பு, பேய்லாம் நம்மகிட்ட வராதுன்னு நம்ம தோழிகள் சொன்னது தான் இதுக்கு காரணம்.

கொஞ்சம் நான் வளர்ந்ததுக்கு அப்புறம் பாம்பு அப்பிடின்னு கேட்டா "பாம்பு ஊர்வன வகையை சேர்ந்தது. பாம்புக்கு கால்கள் கிடையாது...." படிச்சத மாத்தாம ஒப்பிபோம்ள. பாம்புனா ஒரு நாலஞ்சு வகை தான் அப்போ தெரியும். நாக பாம்பு.. அப்பிடி சொல்ல கூடாது, ராஜ நாகம் அப்பிடின்னு தான் சொல்லணும்னு என் தோழிகள் சொல்லி கொடுத்தாங்க. இது தான் எல்லா பாம்புக்கும் ராஜா. அப்புறம் எங்களுக்கு தெரிஞ்ச பாம்புகள் கட்டு விரியன், தண்ணி பாம்பு, பச்ச பாம்பு, அப்புறம் ஒரு பறக்கும் பாம்பு. பச்ச பாம்பு செடில மட்டும் தான் இருக்கும். பறக்குற பாம்பு பறந்து வந்து கண்ணை கொத்திடும். இப்படி எல்லாம் எனக்கு வகுப்பு எடுத்தாங்க எனதருமை தோழிகள்.

சின்ன பொண்ணுங்கன்னு சொல்லி எங்க ஸ்கூல்ல சிறுவர் சிறுமிகள் பார்க்கும் படத்துக்கு வருடம் ஒரு முறை கூட்டிட்டு போவாங்க. அந்த மாதிரி ஒரு படத்துக்கு போனோம் "அன்பின் அலைகள்". இப்பிடி ஒரு படம் இருக்கான்னு கூட யாருக்கும் இப்போ தெரியாது. அதுல நாகேஷ் நடிச்சி இருப்பாரு. ஒரு சிறுவனும் அவனோட நாயும் ஒரு பாலைவனத்துல மாட்டிப்பாங்க. அவங்கள அவன் குடும்பம் எப்புடி கண்டுபிடிச்சு காப்பாத்துறாங்க அதான் கதை. அதுல ஒரு விஷ பாம்புகிட்ட இருந்து அந்த குட்டி நாய் அந்த சிறுவனை காப்பாற்றும். அத பார்த்து நான் அழுதது தனி கதை. பாம்பு ஒரே ஒரு சீன்ல தான் வரும்னாலும் பாம்பு படம்னா எனக்கு நியாபகம் வரும் படங்களில் இதுவும் ஒன்று.

இன்று வரை எனக்கு ஒரு புன்னகையை கொண்டு வரும் பாம்பு படங்களில் முதலிடம் துர்கா தான். படம் பார்த்த பிறகு ஏனோ ஒரு இனம் புரியாத பாச உணர்வு பாம்புகளின் மேல்.

எங்க தாத்தா பாட்டி ஊரு ஒரு கிராமம். என் எல்லா வார விடுமுறைகளும் அவங்க கூட தான். வீடு ரொம்ப பெருசு. அத விட தோட்டம் பெருசு. அது போல பாம்புகளும் அதிகம். அதுவும் வெயில் காலம்னா வெயில் தாங்காம நெறைய பாம்பு வெளியில வரும்னு என் பாட்டி சொல்லுவாங்க. அந்த வயசுல நான் பார்த்த பாம்புகள் ரொம்ப அதிகம். என் கருப்பு ரிப்பன் பக்கத்துல ஒரு பாம்பு, கழுவி கவிழ்த்து வச்ச என் தட்டுக்கு கீழ ஒரு பாம்பு, பிறந்து சில மாதங்களே ஆன எனது தம்பிக்கு தலைக்கு வைத்திருந்த துணிக்கு கீழே ஒரு குட்டி பாம்பு, வடகம் காய வைக்கும் துணியில வடகத்தை சுத்தி கொண்டு ஒண்ணு, எனது சித்தியின் கைகளுக்கு மிக அருகில், இப்படி சொல்லி கொண்டே போகலாம். இன்று வரை மறக்கவில்லை. இப்போது தான் பார்த்த மாதிரி இருக்கின்றன அத்தனை பாம்புகளும்..

இத்தனை பாம்புகளை பார்த்து விட்டதாலோ என்னோவோ பாம்பை பற்றிய பயம் சிறிது இருந்தும் பாம்புகள் மீதான ஆர்வம் அதிகமாகி விட்டது. அதன் பிறகு பாம்பை பற்றி யாரு என்ன பேசினாலும் கவனிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். அதில் என்னை இன்று வரை யோசிக்க வைப்பது என் பாட்டி சொன்ன வார்த்தைகள். "குழந்தைகள் இருக்குற வீடு சுத்தமா இருக்கணும். இல்லனா தாய்ப்பால் வாசனைக்கு பாம்பு வந்துடும்."அது உண்மையா என்று என்னால் சொல்ல முடியாது. ஆனால் இது உண்மையோ என்று என்னும் வகையில் சில சம்பவங்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு முறை ஸ்கூலில் என் சைக்கிள் சீட்டில் ஒரு பாம்பு. அப்போது எங்க ஸ்கூலில் வேலை பார்த்த ஒரு அண்ணன், அதன் வால் பகுதியை பிடித்து அதன் தலையை மரத்தில் அடித்து கொன்றார். இத்தனையும் கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் நடந்து முடிந்து விட்டது. அதன் பிறகு சில மாதங்கள் அந்த அண்ணன் பாம்பை கொன்ற புராணம் தான் பார்க்கும் எல்லோரிடமும்.

கனவில் பாம்பு வந்துச்சுன்னு சொன்னா எல்லோரும் கேட்கும் முதல் கேள்வி, அது கொத்துச்சா இல்லையானு தான். எனக்கு அடிக்கடி பாம்பு கனவில் வரும். 10 தடவ வந்துச்சுனா ஒரு தடவை போனா போதுனு கொத்திட்டு போகும். மத்தபடி ஓட ஓட விரடிட்டு கொத்தாம போய்டும்.

நான் காலேஜ் முதல் வருடம் படித்து கொண்டிருந்த போது, ஒரு நாள் மாலையில் ஹாஸ்டல் ரூம்ல உட்கார்ந்து என் தோழிகளிடம் பேசிட்டு இருந்தேன். பக்கத்து ரூமில் இருந்து சத்தம் "பாம்பு, பாம்பு".... நான் அந்த ரூம்க்கு ஓடி பார்த்தால் ஒரு பாம்பு தரையில் அங்கும் இங்கும் ஓடிட்டு இருந்தது. ரொம்ப பெருசும் இல்ல, ரொம்ப குட்டியும் இல்ல. அந்த ரூம்ல இருந்த பொண்ணுங்க எல்லாம் கட்டில் மேல நின்னுட்டு இருந்தாங்க. பாம்பு போயிட்டு இருந்த ஸ்பீட் பார்த்தா கண்டிப்பா எங்கயாவது கண்ணுக்கு தெரியாம ஓடி ஒளிஞ்சிடும்னு பயம்.

எப்பிடி பண்ணினேன்னு இப்போ வரைக்கும் தெரியாது. ஒரு பக்கெட் எடுத்து பாம்பு மேல தலை கீழா கவிழ்த்து போட்டு உட்கார்ந்துட்டேன். எல்லோரும் பார்த்து பார்த்துன்னு கத்துனாங்க. அதுக்குள்ளே ஒரு பத்து பேர் சேர்ந்துட்டாங்க. நானோ "ஓடி போய் செக்யூரிட்டி அண்ணாவ கூட்டிட்டு வாங்க இல்லன ஒரு கம்பு எடுத்துட்டு வாங்க" அப்பிடின்னு கத்துறேன்.

நான் சொன்னத கேட்டுட்டு ரெண்டு, மூணு பேர் ஓடினாங்க. ஆனா அதுக்குள்ள பக்கெட்குள்ள பாம்பு எல்லா பக்கமும் ஓட ஆரம்பிச்சிடுச்சு. என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. ஏதோ ஒரு தைரியம் வர, ஒரே ஒரு பக்கம் மட்டும் பக்கெட்டை ரொம்ப ரொம்ப கொஞ்சமா திறந்தேன். அது தலையை நீட்டி வெளியே வர முயற்சிக்க, பக்கெட்டின் விளிம்பை வைத்து தலையை நன்றாக நசுக்கி கொன்று விட்டேன். அதை பார்த்த என் தோழிகள் எல்லாம் இன்று வரை கிண்டல் செய்வார்கள். பாம்பை நான் கொன்றது ஆச்சர்யம் இல்லை. அந்த பக்கெட் எப்பிடி என் வெயிட் தாங்குசுன்னு தான். அப்பிடி வெயிட் தாங்காம பக்கெட் உடைந்திருந்தாலும் நான் பாம்பு மேல் விழுந்து பாம்பு செத்திருக்குமாம்.

பாம்பு பற்றி படமோ, இல்லை நினைப்போ அதிகமாக இல்லை, சில மாதங்களுக்கு முன் விஜய் டிவியில் கோபிநாத் தொகுத்து வழங்கிய "நடந்தது என்ன- குற்றமும் பின்னணியும்" நிகழ்ச்சியில், ஒரு சிறுவன் பாம்பை போலவே இருக்கின்றான், ஒரு பெண்மணியை பதினெட்டு முறை பாம்பு கடித்து இருக்கிறது என்ற செய்திகளை கேட்கும் வரை.அதன் பிறகு ஒரு முறை அனகொண்டா படம் பாத்தேன்.

இப்போது ஏனோ பாம்புகளை பற்றி தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் வந்திருக்கிறது. எத்தனை நாள் இந்த ஆர்வம் இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. அதே போல் பாம்பு பற்றி நான் தெரிந்து கொள்ள எந்த அளவு முயல்வேன் என்றும் தெரியவில்லை.ஆனாலும் பாம்பு என்று யார் சொன்னாலும், இல்லை நான் நினைத்தாலும், பயம் சிறிது வந்தாலும் ஒரு இனம் புரியாத பாசம் தான் அதிகமாக இருக்கிறது.

Friday, October 2, 2009

Dialer Tone!!!

"ஜில்லென்று ஒரு காதல்..." என்று தன்வி பாட ஆரம்பிக்கும் முன் call ஐ கட் செய்து விட்டார்கள்.

சே என்று திட்டி கொண்டே மொபைலை பார்க்க எனது தோழி ஒருத்தி missed call கொடுத்திருந்தாள்.

அவளை திரும்பி கூப்பிட்ட உடனே திட்ட ஆரம்பித்து விட்டேன் "நீ போன் பண்ணினா நான் அட்டென்ட் பண்ண மாட்டேன். திரும்பி கூப்பிடுவேன்னு தெரியும்ல. அப்புறம் என்ன. ஒரு நாலஞ்சு ரிங் விட வேண்டியது தானே"

"ஏன் கத்துற. என்ன ஆச்சு இப்போ"
"பின்ன .. எப்போதும் மியூசிக் மட்டும் தான் கேட்க முடியுது. தன்வி வாய்ஸ்ல "JOK" song கேட்கவே முடிய மாட்டேங்குது"

"நீ திருந்த மாட்டியா. நல்ல வேலை நீ அங்க இருக்கிறதுனால dialer tone/hello tune அப்பிடின்னு எங்க உயிரை வாங்கல."

"ஆமா. ரொம்ப கவலையா இருக்கு. கூடிய சீக்கிரம் இந்தியா வருவோம்ல. அதுவும் இல்லாம என் சென்னை நம்பர் deactivate பண்ணல. அம்மா கிட்ட தான் இருக்கு. நான் டெய்லி dialer tone கேட்டுட்டு தான் இருக்கேன்."

"ஐயயோ"
"சரி உனக்கு ஒரு போட்டி. நான் என்னன்னா பாட்டுலாம் dialer tone ஆ வைச்சிருந்தேன்னு சொல்லு பார்க்கலாம்"

"போடி பொழப்பத்தவளே. ISD பேசிட்டு இருக்க. நியாபகம் வைச்சிக்கோ"
"எனக்கு அது தெரியும். நீ சொல்லு"

"போன் பண்ணி எப்பிடி இருக்க, friends எப்பிடி இருக்காங்க, உன் சென்னை எப்பிடி இருக்கு அப்பிடி எதுவும் கேட்காம, லூசு மாதிரி என்ன dialler டோன், அப்பிடி இப்பிடின்னு கேட்டுட்டு இருக்க"

"ஏய், சொல்லு .. நான் என்ன என்ன tone வைச்சிருந்தேன்னு"

என்னிடம் இருந்து தப்ப முடியாது என்று தெரிந்து கொண்டு"இரு யோசிச்சு சொல்றேன்... hmmmmmmmm
முதல்ல "நியூயார்க் நகரம்... அப்புறம் "என்னை தேடி காதல் ..... "
கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டு "விழி மூடி யோசித்தால் ..."

"போடி லூசு.. நீ ஒரு song மறந்துட்ட.. மரியாதையா யோசிச்சு சொல்லு..
கொஞ்சம் நேரம் யோசிச்சிட்டு "போடி. அவ்வளவு தான்."

"நல்லா யோசிடி"
"தெரியலடி . நீயே சொல்லி தொலை" அவள் குரலில் எரிச்சல். அதெல்லாம் கண்டுக்க முடியுமா. தொடைச்சி போட்டுட்டு சொன்னேனே

First dialer tone "Newyork nagarm.." அடுத்து "என்னை தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு..." அடுத்து "மாப்பிளைக்கு நிச்சயதர்த்தம் .." வைச்சிருந்தேன். அப்புறம் தான் "விழி மூடி யோசித்தால்... "

"மாப்பிளைக்கு நிச்சயதர்த்தம் ..." இது எந்த படம்?"அடி பாவி.. இது கூட தெரியலையா மக்கு மக்கு (எத்தன தடவை எனக்கு படம் தெரியலன்னு திட்டி இருப்பாங்க,.. ).. சரோஜா படம்.. நம்ம சின்ன திரை நட்சத்திரங்கள் ஆடுவாங்களே. நம்ம DD கூட வருவாளே. விஜய் யேசுதாஸ் பாடினது"

"அட ஆமா. மறந்து போச்சு....... நீ அங்க தனியா இருக்கே.. சரி பாவம் பொண்ணு பேசலாம்னு போன் பண்ணினா.. என் உயிரை இப்பிடியா வாங்குற.. இனி போன் பண்ணினா பார்த்துக்கோ."

"ஹலோ ஹலோ வெயிட்.. போன் பண்ணினா இல்ல.. missed call கொடுத்தா"
"உன்னை திருத்தவே முடியாதா"

"எதுக்கு திருத்தணும். எனக்கு என்ன குறைச்சல். சரி இன்னொரு போட்டி... "
"அம்மா தாயே இன்னைக்கு போதும். இன்னொரு நாள் பேசுறேன்.. வைக்கிறேன்.. bye"
"bye" (ஐயோ எஸ் ஆயிட்டாளே. இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கலாம்)

ஆனா எனக்கு தெரிஞ்ச நெறைய பேருக்கு dialer tone பிடிக்க மாட்டேங்குதே. ஏன்னு எனக்கு தெரியல. என் friends நெறைய பேரு "மாசம் முப்பது ரூபா வெட்டி செலவு" அப்பிடின்னு திட்டுவாங்க.

இன்னும் கொஞ்ச பேரு "வைக்கிறது தான் வைக்கிற. உனக்கு பிடிச்ச பாட்டு ஏன் வைக்கிற."
நாம தான் அறிவாளி ஆச்சே "எல்லோருக்கும் பிடிக்கிற மாதிரி வைக்க முடியாது, அதுனால எனக்கு பிடிக்கிற மாதிரி வைச்சிருக்கேன்."

ஒரு முறை நம்ம "Project Lead" ஏதோ issue பத்தி பேசணும்னு ரொம்ப அவசரமாக கூப்பிட நம்ம மொபைல் "என்னை தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு... " என்று பாடி கொண்டே இருக்க.. மறுநாள் ஆபீஸில் issue பத்தி கூட பேசாமல், உன் பர்சனல் calls க்கு மட்டும் dialer tone வைக்க வேண்டியது தானே, எதுக்கு எல்லோருக்கும் வைச்சிருக்க என்று அட்வைஸ் பண்ண... எருமை மாட்டு மேல் மழை பெய்த reaction தான்..

ஒரு பக்கம் ஆளுக்கு ஆள் இப்பிடி சொல்லி கொண்டிருக்க, எனக்கு சந்தோசத்தை கொடுத்த ஒரு அம்மணி இருக்காங்க.

முக்கியமாக ஒரு வேலை ஆபிசில் செய்து கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு கால்.. ஒரு நாலைந்து ரிங் விட்டு எடுக்க
"மேடம், நான் **** bank ல இருந்து பேசுறேன். இப்போ லோன் எடுத்தா 14% interest தான். உங்களுக்கு டைம் இருக்கா. பேசலாமா."
"நான் ஏற்கனவே லோன் வைச்சிருக்கேன் மேடம். வேண்டாம்."

"ஓகே மேடம். ஒரு question. தப்பா நினைக்காதீங்க."
"கேளுங்க"

"இந்த dialer tone எந்த படம்?"
மனதிற்குள் மகிழ்ச்சி போங்க "இது படம் இல்லங்க. விஜய் டிவில "காதலிக்க நேரமில்லை" அப்பிடின்னு ஒரு சீரியல். அந்த சீரியல் டைட்டில் சாங்."
"first line ஒரு முறை சொல்ல முடியுமா"
"என்னை தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு.. .."

"மேடம், நான் திரும்பி கால் பண்ணி ஒரே ஒரு தடவ இந்த சாங் கேட்டுகிறேன். நீங்க என் கால் அட்டென்ட் பண்ணாதீங்க"

"ஓகே. no problem. நான் ஒரு question கேட்கட்டுமா"
"கேளுங்க மேடம்"
"உங்க பேரு?"
"ப்ரியா"

சத்தியமாக நான் பேசிய ப்ரியாவிற்கும் இவருக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை.
இவர் கேட்கும் கேள்விக்கு எல்லாம் கூகிள் பண்ணி பதில் சொல்லும் மக்களே, இந்த "என்னை தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு..." என்ற பாடலை பாடியது யார் என்று கண்டுபிடித்து தாருங்களேன். எப்போதும் பாட்டு பற்றி கேள்வி கேட்கும் ப்ரியா கூட பதில் சொல்லலாம்.

நான் உன்ன post போடுன்னு சொன்னதுக்கு மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன். நானே ஒரு மொக்கைன்னா என்ன விட மொக்கையா இப்பிடி ஒரு போஸ்ட் போடுவன்னு தெரிஞ்சிருந்தா போஸ்ட் போடுன்னே சொல்லி இருக்க மாட்டேன். நீ எந்த dialer tone வைச்சிருந்தா எங்களுக்கு என்ன?

"ஹா ஹா ஹா.. அத பத்தி எனக்கு கவலை இல்ல. நீ ஏதாவது எழுத சொன்ன.. நானும் எழுதிட்டேன். ஒழுங்கு மரியாதையா படிச்சிட்டு கமெண்ட் போடு."

hmmmmmmmmm சரி........ அடுத்து என்ன பாட்டு வைக்கலாம்?

Saturday, August 1, 2009

SAN DIEGO ZOO - PHOTOS







Saturday, July 25, 2009

யானை

எங்க அக்காவிற்கு யானைனா ரொம்ப பிடிக்கும்னு நான் San Diego Zoo போனப்போ, போட்டோ எடுப்பதில் மிகவும் ஆர்வமுள்ள எனது நண்பர் ஒருவரை விட்டு கிளிக் செய்தது.








எனது நண்பருக்கு நன்றி.

Tuesday, June 30, 2009

Children of Heaven - இந்த ஈரானிய படத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பு இப்போது தான் கிடைத்தது. நல்ல படம் என்று எனது நண்பர் ஒருவர் சொல்லி இதை பார்த்தேன். இந்த மாதிரி மிக அழகாக ஒரு படம் எடுக்க முடியுமா என்று நான் வியந்து போய் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

இந்த படத்தின் கதையை ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டுமானால், 9 வயது சிறுவன் ஒருவன் தனது தங்கையின் ஷூ வை தொலைத்து விட்டு வீட்டின் ஏழ்மை சுழ்நிலை காரணமாக பெற்றோரிடம் சொல்ல முடியாமல் தங்கையுடன் சேர்ந்து எப்பிடி சமாளிக்கிறான், எப்பிடி தன் தங்கைக்கு ஷூ வாங்க முயற்சிக்கிறான் என்பது தான்.

அந்த படத்தின் உயிர் நாடியே அந்த இரு குட்டீஸ் தான் என்று நான் சொல்ல நினைக்கையில் அந்த படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சிகளாக என் கண்முன் வந்து எதை விடுவது மற்றும் எதை சொல்வது என்று யோசிக்க வைத்து ஒட்டு மொத்தமாக மிகவும் அருமையான கதை என்று சொல்ல வைக்கிறது.

அந்த இரு குட்டீசும் மிக அழகாக நடித்திருக்கிறார்கள். தங்கையின் ஷூ வை தொலைத்து விட்டு பெற்றோரிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று தங்கைக்கு பென்சில் கொடுப்பதாகட்டும், ஷூ தொலைத்து விட்ட சோகத்திலும் சோப்பு நுரையை பார்த்த உடன் அதை ஊதி விளையாடுவது ஆகட்டும், காட்சிகள் மிக அழகாக, இயல்பாக இருக்கின்றன. இப்படி சொல்ல ஆரம்பித்தால் அனைத்து காட்சிகளையும் விவரிக்க வேண்டி இருக்கும்.

விஜய், பேரரசு எல்லோரும் இந்த படத்தை பார்க்க வேண்டும். ஏற்கனவே பார்த்திருந்தால் கண்டிப்பாக அவர்கள் இப்படி நடிக்கவோ, இல்லை இயக்கவோ மாட்டார்கள். விஜய் ரசிகர்கள் இதை படித்து விட்டு எனக்கு ஆட்டோ அனுப்ப வேண்டாம். ஆட்டோவில் வருபவர்களிடம் இந்த படத்தை காண்பித்தால், கண்டிப்பாக திரும்பி வந்து உங்களை தான் அடிப்பார்கள். அப்பிடி ஒரு அழகு படம்.

இந்த படம் பார்த்து முடித்தவுடன் இதன் நினைவுகள் நம்மையும் அறியாமல் நம் மனதில் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும் என்பதில் சந்தேகம் வேண்டாம். இந்த படத்தை இத்தனை நாட்களாக பார்க்காமல் விட்டு விட்டோமே என்று நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன். நான் கவலையாய் இருக்கும் போதோ இல்லை சந்தோசமாக இருக்கும் போது, நான் பார்க்க வேண்டிய படம் இது தான் என்று முடிவெடுத்து விட்டேன். இந்த படத்தை பார்க்காதவர்கள் தயவு செய்து பாருங்கள். ஒரு நல்ல படத்தை விட்டு விடாதீர்கள். பார்க்கும் எல்லோரிடமும் இதை தான் சொல்லி கொண்டிருக்கிறேன்.

----------------------------------------------------------------------------------

போன வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை மிக மோசமாக இருந்துதுன்னு சாமிகிட்ட சொன்னேன்ல. அதான் இந்த வாரம் சாமி அருள் புரிந்து விட்டார். நான் இருக்குற இடத்துல இருந்து பக்கத்துல ஒரு கோவில் இருக்கு (ஒரு 40 மைல் தான்). என்னோடு வேலை பார்க்கிற மற்றும் சில அபார்ட்மென்ட் நண்பர்களும் கோவிலுக்கு சென்றோம். ஏதோ கும்பாபிஷேகம் என்ற அளவில் மட்டும் கேள்வி பட்டு அங்கு சென்றால், அப்பப்பா எவ்வளவு கூட்டம். எத்தனை இந்தியர்கள். நம்ம ஊரு மக்களை பார்த்தாலே ஒரே ஜாலி தான். மதியம் 11 மணிக்கு ஆரம்பித்த பூஜை முடிய மூன்று மணி ஆகி விட்டது. மிகவும் மன நிறைவுடன் இருக்கிறேன்.



----------------------------------------------------------------------------------

இந்த பதிவிட்ட சஞ்சய்க்கும், வாழ்த்திய அனைவருக்கும் நன்றி. பிறந்தநாள் அன்று இனிப்பு சாப்பிட சொல்லி எனது அக்காவும், நண்பர் ஒருவரும் மிக அக்கறையுடன் சொன்னார்கள்.ஆனால் இந்த பல்வலி பாடாய் படுத்துகிறது. சாப்பிடவே முடியவில்லை. அவர்களின் பேச்சை அடுத்த பிறந்த நாளிலாவது கேட்கிறேன் :)

ஆபீஸில் நான் "ரொம்ப பல் வலிக்குது. சாப்பிட முடியல. என்ன பண்றது. எரிச்சலா இருக்கு. பசிக்குது"

நண்பர் ஒருவர் "கண்ணை மூடிக்கோ"

"ஏன்"

"ஒரே குத்து. பல் வந்துடும். வலியே இருக்காது"

"பொக்கவாய் ஆக்கலாம்னு ஐடியாவா?"

"சரி, இடுக்கி இருந்த பிடிங்கிடலாம். அதுவும் நீயே பண்ணிக்கோ"

"அப்பிடியே எதையாவது சேர்த்து பிடிங்கிட்டேன்னா பேச முடியாம கொஞ்ச நாள் கஷ்டப்படணும்"

"அது தான் எங்களுக்கு வேணும். உன் தொல்லை தாங்கல. பாரு இப்போ கூட இந்த வலியோட எத்தன பேசுற"

"ராஜி இல்லனா தான் அவ அருமை தெரியும். பேசுறது ஒரு கலை. எல்லோருக்கும் வராது. அதுனால குறை சொல்லாதீங்க"

பின்ன என்ன மானம் ரோசம்லாம் பார்த்து பேசாம இருக்க முடியுமா?

விட்டு தள்ளிட்டு பல்லு வலிக்கிற பக்கம் தாடைய பிடிச்சிட்டு பேச ஆரம்பிச்சாச்சு.

Thursday, June 25, 2009

நன்றி கடன்

என் கல்லூரி தோழிகள் எல்லோரும் பெரிய படிப்ஸ். அதுங்க கூட நான் எப்பிடி ஜாயின்ட் அடிச்சேன்னு எனக்கு தெரியல. அதுலயும் ஒருத்தி இருக்கிறா கிர்த்திகான்னு, ரேங்க் ஹோல்டர். அவ ரேங்க் ஹோல்டர் ஆனதுக்கு கூட அவ்வளவு சந்தோஷ படல. நானும் அவளும் வேற வேற டிபார்ட்மென்ட்ன்னு தான் அவளுக்கு சந்தோசம். அவ ECE, நான் IT. சிலபஸ் வந்த உடனே நான் பார்க்கிற முதல் வேலை, ECE க்கும் IT க்கும் ஏதாவது common paper இருக்கான்னு தான். ஏன்னா மேடம் ஒரு வரி விடாம படிச்சி நமக்கு கதை சொல்லிடுவாங்க. நாம அந்த கதைய கேட்டுட்டு போய் எங்க dept ல இருக்குற பொண்ணுங்க கிட்ட கதைய விடுவோம்ல. அவ சொல்லி குடுத்தா நாம அந்த சப்ஜெக்ட்ல கண்டிப்பா 80% வாங்கிடுவோம். ஆனா நமக்கு தான் நம்ம லக் நமக்கு முன்னாடி போய் நிக்குமே. ஒரு மூணு பேப்பர் தான் common ஆ வந்துச்சு. எவ்வளவு பாவம் நான்.

அவளுடைய bed எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அவ bed ல படுத்துகிட்டு அவள கிண்டல் பண்ணுற சுகம் இருக்கே அது தனி சுகம். நான் ஹாஸ்டலில் இருக்கும் நேரங்களில் முக்கால்வாசி நேரம் அவளுடைய bed இல் படுத்துக்கொண்டு அவளை கிண்டல் பண்ணி கொண்டோ இல்லை படித்து கொண்டோ இருப்பேன். சத்தியமா பாட புத்தகம் இல்லங்க. நமக்கு ராஜேஷ் குமார், சுஜாதா, வைரமுத்து இப்படிங்கற பேரு தான் நல்லா தெரியும்.

அவளும் என் பக்கத்துல உட்கார்ந்து படிச்சிட்டு இருப்பா. அவ கைல பாட புத்தகம் தான்னு தனியாலாம் சொல்ல மாட்டேன். அவ நமக்கு புரியாத மாதிரி Denis Ritchie, Kenneth Thompson அப்பிடின்னு பேசி நம்ம வயித்தெரிச்சல கொட்டிப்பா. அவ படுக்கணும்னு நினைச்சா கூட முடியாது. நாங்க தான் அவ bed ல ஒய்யாரமா படுத்துகிட்டு படிச்சிட்டு இருப்போம்ல. அவளுக்கு ரொம்ப நல்ல மனசு. நானா எழுந்துரிச்சு போகுற வரைக்கும் எழுந்திரினு சொல்லாம ரொம்ப சின்சியரா படிப்பா.

ஆனா மேடம் சூப்பரா கவிதை எழுதுவா. ரொம்ப செலக்டிவா ஸ்டோரி புக்ஸ் படிப்பா. அதுவும் செமஸ்டர் ஆரம்பிக்கும் போது முதல் ஒரு மாசம் தான். அப்புறம் பாட புத்தகம் தான். அவளுக்கும் எனக்கும் இருக்குற ஒரே ஒற்றுமை என்னனா நாங்க ரெண்டு பேரும் ரமணி சந்திரன் புக் பார்த்தாலே தெறிச்சு ஓடிடுவோம். எங்க காலேஜ்ல ரமணி சந்திரன்னா உயிரை விடுற நெறைய பேரு இருக்காங்க. ஆனா நாங்க அந்த புக் பார்த்தாலே அந்த இடத்துல இருந்து தெறிச்சுடுவோம். இல்லனா அந்த இடத்துல அந்த புக் வைச்சுருக்கவங்களுக்கும் எங்களுக்கும் ஒரு சின்ன சண்டை வந்து விடும்.

அவள் மற்றவர்களிடம் இதை பற்றி கோவமாக பேசும் போது எனக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக கூட இருக்கும். ஆனா அப்போ வேற யாராவது சப்ஜெக்ட் பத்தி பேசுனா அவளோட கவனம் படிப்பு பத்தி திரும்பிடும். நான் எப்போதும் சொல்லுவேன் "உன்னை எல்லாம் அப்பிடியே படைச்சிருக்க முடியாது. உட்கார்ந்து செஞ்சு இருக்கணும்"

எப்பிடியோ நானும் நாலு வருசமும் அவ உயிரை வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். இப்போ அவளும் நம்மள மாதிரி software ல தான் குப்பை கொட்டிட்டு இருக்கா. இப்போவும் அவள பார்க்கிறப்போ, இல்ல பேசுறப்போ அவள கிண்டல் பண்ணாம விடுறது இல்ல. ஆனாலும் எனக்கு ஒரு வருத்தம். அவளும் நானும் ஒரே ஆபிஸ்ல இல்ல குறைஞ்சது ஒரே domain ல இருந்திருந்த நான் கவலையே இல்லாமா ஜாலியா என் வாழ்க்கைய என்ஜாய் பண்ணுவேன். அவ என் வேலைய செஞ்சு கொடுத்துருப்பா. பாருங்க இப்போவும் நான் தான் பாவம்.

நான் அவகிட்ட எப்போதும் சொல்ற விஷயம் என்னனா, அவ சம்பளத்துல நாலுல ஒரு பாதி எனக்கு வர வேண்டியதுன்னு. ஏன்னு கேட்குறீங்களா, அவ bed ல படுத்துக்கிட்டு அவள தூங்க விடாம பண்ணியதுனால தானே அந்த மேடம் இன்னும் நெறைய படிச்சு ரேங்க் ஹோல்டர் ஆகி, இந்த வேலைலாம் கிடைச்சது.

அந்த நன்றி கடன் இருக்கணும்ல. கொஞ்சம் கூட அந்த நன்றி கடனே இல்ல. என்ன உலகமடா சாமி. இத படிசிட்டாவது எனக்கு அவ பணம் டிரான்ஸ்பர் பண்ணட்டும். பார்க்கலாம்.

இத நான் சொன்ன உடனே அவ சொன்ன டயலாக் என்ன தெரியுமா. இப்படியெல்லாம் கேடி தனமா நீ யோசிக்கிறியே உன்னை எல்லாம் அப்பிடியே படைச்சிருக்க முடியாது. உட்கார்ந்து செஞ்சு இருக்கணும்.

Wednesday, June 24, 2009

வெறுமை

ஏதோ வெள்ளிக்கிழமை காலையில் ஆரம்பித்த வெறுமை இன்று வரை தொடர்கிறது. வெள்ளிக்கிழமை ஆபீஸில் பெரிதாக ஆணியும் இல்லை. மதியம் எனக்கு பிடித்த சாண்ட்விட்ச் சாப்பிடலாம் என்று லஞ்சுக்கு வெளியே சென்றாலும் சாப்பிட ஏனோ பிடிக்கவில்லை. வெள்ளிக்கிழமை இரவு சனி, ஞாயிறு என்ன பண்ணலாம் என்று யோசித்து யோசித்து மண்டை காய்ந்து தூங்கி விட்டேன்.

சனிக்கிழமை காலை 6 மணிக்கு போன் செய்து எழுப்பி விட்ட எங்க அம்மா வாழ்க. அதுவும் போன் செய்து எழுப்பி விட்டு விட்டு "தூங்குறியமா தூங்கு தூங்கு. நான் அப்புறம் பேசுறேன்னு" வச்சதுக்கு பதிலா வேற நாலு வார்த்தை பேசி இருந்த மனசு கொஞ்சம் சாந்தமாய் இருந்திருக்கும்.

என்ன பண்ணலாம்னு படுக்கையில இப்பிடி அப்பிடி திரும்பி திரும்பி படுத்தப்போ அக்கா நியாபகம் வந்தாச்சு. ஒரு பதிவும் போட்டாச்சு. பொழுது போகலன்னு நான் நினைச்சது எப்பிடி தான் நம்ம மக்களுக்கு தெரியுமோ. சஞ்சய், நாமக்கல் சிபி, தமிழ் பிரியன், வெட்டிப்பயல் பாலாஜி எல்லோரும் அவங்க அவங்க குடும்பத்தோட வந்து கும்மி அடிச்சிட்டு போயாச்சு. அவங்கள கண்காணிக்கவே சனிக்கிழமை பாதி நாள் காலி. கும்மி அடிச்சாலும் நம்ம பொழுது கொஞ்சம் நல்லாவே.

ஒரு வழியா இந்த களேபரம் முடிஞ்சு சரி காலையில இருந்து ஒண்ணுமே சாப்பிடுல, ஏதாவது செய்யலாம்னு நினைத்தேன். ஆனா நானே செஞ்சு சாப்பிடுற அந்த கொடுமையான சாப்பாட்ட நினைச்சு சோகமா இருந்தேன். என்னுடன் வேலை செய்யும் நண்பர் ஒருவரிடம் இருந்து லஞ்சுக்கு வர சொல்லி அழைப்பு. கூப்பிட்டு ஓசில சாப்பாடு அதுவும் ஒரு சூப்பர் சாப்பாடு போடுறேன்னு சொன்னாங்க, போகாம விட்டுடுவோமா. போய் ஏதோ என்னால முடிஞ்ச அளவு நல்லா சாப்பிட்டு, கொஞ்சம் நேரம் cards விளையாடிட்டு கிளம்பலாம்னு நினைச்சா, ஏதாவது படம் பார்க்கலாம்னு சொன்னாங்க.

சரி என்று "ஆண் பாவம்" "அரங்கேற்ற வேளை" பார்த்தோம். மிக சந்தோசமாக என்ஜாய் பண்ணி பார்த்தோம். அப்புறம் என்ன டின்னர் போட்டே ஆகணும்ல. போட்டாங்க. இன்னொரு முறை நம்மள லஞ்சுக்கு கூப்பிடுவாங்க?

வீட்டுக்கு வர மனசே இல்லாம வந்து சேர்ந்தேன். ஒரு 2 மணிக்கு படுத்தாச்சு. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் (??) ஒரு 11.30 மணிக்கு எழுந்தாச்சு. முதல் நாள் எங்க அம்மாகிட்ட பேசுன பேச்சுல அவங்க போன் பண்ணவே இல்ல (நம்ம அம்மா தானே நாம திட்டாம யாரு திட்டுவா). ஆரம்பிச்சது இம்சை அங்க தான். தூக்கம் வரல, தோழிகளுக்கு போன் பண்ண பிடிக்கல. அப்புறம் என்ன 12 மணிக்கு blog படிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆயில்யன், நர்சிம், சந்தனமுல்லை, தமிழ் பிரியன் blog அப்பிடின்னு பொழுது கொஞ்சம் போச்சு.

சரி படமாவது பார்க்கலாம்னு வசூல் ராஜா எம்.பி.பி.எஸ் பார்த்தேன். எப்போதும் மிக சந்தோசமாக பார்க்கும் அந்த படத்தை ஏதோ மிக சோகமான படம் போல பார்த்து முடித்தேன். மொழி படம் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தேன். இருந்த கடுப்புல படம் பார்த்து அழுதுட கூடாதேன்னு அந்த ஐடியாவ விட்டுட்டேன்.

அப்புறம் மீதி இருந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, என் கண் முன்னே நின்று பயமுறுத்தியது. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு தள்ளினேன்.இனி இன்னும் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை இது போன்று அமைய கூடாது என்று சாமிகிட்ட சொல்லி வச்சேன்.

இந்த வாரமோ ஆபீஸ்ல நிறைய ஆணி. எதை பற்றியும் யோசிக்க நேரம் இல்லை. ஆனாலும் அனைத்தையும் மீறி ஒரு வெறுமை, ஒரு எரிச்சல். யாரோடும் ஒழுங்காக பேச கூட பிடிக்கவில்லை.ஆன்லைன்ல வர்ற friends கிட்ட கூட ஒழுங்கா பேசுறது இல்ல. என்னைக்கு என்னை தூக்கி போட்டு (ரொம்ப கஷ்டம் தான்) மிதிக்க போறாங்களோ தெரியல.

ஆனா இதுக்கு நடுவுல அப்பபோ நம்மள கொஞ்சம் பேரு சிரிக்க வச்சாங்க.

"அதான் சினிமாவே அதன் உபயோகங்களையெல்லாம் கோனார் நோட்ஸ் போட்டு சொல்லிக் கொடுத்து விடுகிறதே!!" அப்பிடின்னு ஒரு பதிவுல சந்தனமுல்லை.

//ஆயில்யன் said... ங கேள்விப்பட்டிருக்கேன் இது //ஞே// கொஞ்சம் வித்தியாசமால்ல இருக்கு :) என்ன பாஸ், ஆச்சி சாப்பாட்டு விஷயத்தை பத்தி நடுவுல போட்டு இருக்காங்க, கண்டுக்காம போயிருக்கீங்க.//
அப்பிடின்னு ஒரு comment ல அமிர்தவர்ஷினி அம்மா.

//நான் சோற்று பண்டாரம் அதனாலோ தின்பதில் எப்போதும் ஒரு ஆர்வம் முட்டும்/
முட்ட முந்துவது பந்தியா இல்லை தொந்தியா பாஸ் ???????//
ஆயில்யன் பண்ணுன கொடுமைக்கு அமிர்தவர்ஷினி அம்மா கொடுத்த பதிலடி. இப்படி இன்னும் கொஞ்சம் சொல்லலாம்.

நேற்று இந்தியன் ஹோட்டல் போய் நாக்குக்கு ருசியா ஏதாவது சாப்பிடலாம் என்று போனா, ஹோட்டல் செவ்வாய்க்கிழமை இல்லையாம். அப்புறம் என்ன வேற ஹோட்டல்க்கு போய் சப்பாத்தி தான்.

நேற்று முத்துச்சரத்தில் இந்த பதிவை படித்து விட்டு இப்போது வரை நான் அதை பற்றி தான் யோசித்து கொண்டிருக்கிறேன். தனியார் பள்ளிகளில் இந்த மாதிரி நிறைய நடக்கின்றன. ஆனால் நான் பார்த்த ஆசிரியர்கள் எல்லாம் அப்பிடி இல்லை. அதுவரை நலமே.

எனது அப்பா ஒரு ஆசிரியர் என்பதாலோ என்னவோ எனக்கு சிறு வயதில் இருந்தே ஆசிரியர்கள் மேல் ஒரு பாசம் கலந்த மரியாதை உண்டு. எனது அண்ணன் திருமணத்தின் போது தாம்பூலம் கொடுப்பதற்காக அடிக்கப்பட்ட பைகளையும், சாக்லேட்களையும் எங்க அப்பா, அவங்க பள்ளிகூட பிள்ளைகளுக்காக தனியாக எடுத்து வைத்தது எனக்கு நியாபகம் வந்தது.

எனது ஒரு டிரஸ் கூட வீணாகாமல் எனது தந்தையின் பள்ளியில் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு சென்றடையும். எனது அப்பாவின் நண்பர்களும் எதையும் எதிர்ப்பார்க்காமல் இந்த மாதிரி நிறைய செய்வார்கள். இந்த மாதிரி ஆசிரியர்கள் தான் கிராமத்து பள்ளிகளுக்கு கண்டிப்பாக தேவை. எனது அப்பாவின் உடல் நலத்தை பார்த்து வேலையை விட்டுவிட சொல்லி நானும் எனது அண்ணாவும் பலமுறை சொல்லி உள்ளோம். ஆனால் பள்ளிக்கு போனா தான் இன்னும் நல்லா இருப்பாங்களோன்னு எனக்கு தோன்றும்.

இன்னும் இரண்டு நாட்கள் ஆபீஸ்க்கு போகணுமே என்ற கவலை வேறு. இந்த வார இறுதியாவது நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டே இதை டைப் செய்து கொண்டிருக்கும் போது எனது laptop hang ஆகி விட்டது. ஹ்ம்ம் எல்லாம் நம்ம நேரம். லேப்டாப் சரியாகி நான் இந்த வரியை டைப் செய்யும் போது ஒரு மணி நேரம் ஓடி விட்டது.
இந்த
வார இறுதியையும் எனது மனதிற்கு நெருங்கிய ஒருவரையும் எதிர்நோக்கி .......

Saturday, June 20, 2009

என் பிரியமான அக்கா...

கடவுளால் ஆசிர்வதிக்க பட்டவள்னு எங்க அப்பா, அம்மா, அண்ணா பத்தி மட்டும் சொல்லிட்டேன். அதுனால கடவுளே என் கனவுல வந்து நிஜமா உனக்கு நான் வேற யாரையும் கொடுக்கலையான்னு சண்டை போட்டார். அப்புறம் தான் இந்த மரமண்டைக்கு உறைத்தது. இன்னும் நிறைய பேரை எனக்காக கொடுத்து இருந்தாலும் அதில் மிக முக்கியமான ஒரு உறவை சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.

அண்ணனின் பாசம் மிக மிக அருமையானது. எனக்கும் எனது அண்ணனுக்குமான பாசத்தையும், புரிதலையும் பார்த்து பொறாமை கொள்ளும் எனது தோழிகள் சிலர் இன்றும் இருக்கிறார்கள். அந்த அளவு என் மீது பாசத்தை கொட்டி என்னை என் வழியில் நடக்க விட்டு, அதற்கு ஒரு உறுதுணையாய் நிற்கும் எனது அண்ணனை பார்த்தால் யாருக்கு தான் பொறாமை கொள்ள தோன்றாது.

என்னை பொறுத்த வரை இப்போது கடவுளே வந்து கேட்டாலும் எனது பெற்றோர் தான் எனக்கு எல்லாமே. அப்புறம் தான் கடவுளே. எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று கடவுளை விட என் பெற்றோருக்கு நன்றாக தெரியும் என்பது எனது நம்பிக்கை.

நான் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு எனது தோழிகளுக்கும், அவர்களின் அக்காவிற்கும் இருக்கும் பாசத்தை பார்த்து நமக்கு ஒரு அக்கா இருந்தால் நன்றாக இருக்குமோ என்று தோன்றும். அவர்கள் தோழிகள் போல் பழகி கொள்வதை பார்த்து எனக்கு அக்கா இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று நினைத்து பார்த்ததுண்டு.

சிறு வயதில் என் அண்ணன் செய்த அத்தனையும் எனக்காக அவள் செய்திருப்பாள். என்னோடு விளையாடி இருப்பாள், பள்ளிக்கோ கடைக்கோ பொறுப்பாக கூட்டி சென்றிருப்பாள், மிகவும் பொறுப்பாக கவனித்து கொண்டிருப்பாள், தனக்கானதையும் என்னிடம் கொடுத்து சந்தோஷ பட்டிருப்பாள், அவளால் இன்னும் ஒரு நாலைந்து அக்காக்கள் கிடைத்து இருப்பார்கள். இப்படியெல்லாம் நடந்து இருக்க வாய்ப்புகள் மிக அதிகம் நமக்கு ஒரு அக்கா இருந்திருந்தால் என்று நினைத்து கொள்வேன். ஆனால் இதுவெல்லாம் அக்கா இருந்தால் கண்டிப்பாக நடந்திருக்குமா என்று ஒரு ஐயம் வரும்.

ஆனால் ஒரு உண்மை எப்போதும் என்னை பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்கும். நீ மனம் வாடி நின்றால் ஒரு வயதிற்கு பின் அப்பாவும் அண்ணாவும் நமது கலாச்சாரத்தின் படி பக்கத்தில் நின்று ஆறுதல் சொல்ல முடியுமே தவிர அரவணைத்து ஆறுதல் சொல்ல முடியாது. பெற்ற அப்பாவும், கூட பிறந்த அண்ணாவும் நமது துயரத்தை நினைத்து ரத்த கண்ணீர் வடித்தாலும் அவர்களால் இந்த கலாச்சாரத்தின் விதியை மீற முடியாது. ஆம் எத்தனை உண்மை. ஆனால் அம்மாவோ, அக்காவோ நம்மை அரவணைத்து ஆறுதல் சொல்லும் போதே, ஏதோ நமது சுமையை நாம் இறக்கி வைத்து விட்டது போல தோன்றும்.

இது மட்டும் இல்லாமல் அப்பா- மகள் உறவிலோ, அண்ணன் - தங்கை உறவிலோ பரிமாறி கொள்ள இயலாத சில விஷயங்கள் இருக்கும். ஆனால் அம்மா - மகள், அக்கா - தங்கை உறவில் ஒளிவு மறைவின்றி இருக்க முடியும் என்றே எனக்கு தோன்றும். எந்த சந்தோசம் வந்தாலும் பகிர்ந்து கொள்ள, சோகம் வந்தால் நம்மை தூக்கி நிறுத்த, என்னோடு விளையாட, என்னோடு அவளின் வாழ்கையை பகிர்ந்து கொள்ள, இன்னும் பல காரணங்களுக்காக எனக்கு ஒரு அக்கா இருந்தால் நன்றாக இருக்குமோ என்று யோசிப்பது உண்டு. இன்னும் சொல்ல போனால், எனக்கு மற்றும் ஒரு தாயாக இருந்திருப்பாளோ என்று எனக்கு தோன்றுவது உண்டு.

கல்லூரியிலும், வேலை பார்க்கும் இடத்திலும் என்னை விட வயதில் மூத்தவரை பார்த்திருந்தாலும், அவர்களை அக்கா என்று அழைத்திருந்தாலும், என்னோடு பல வருடங்கள் கூட இருந்திருந்தாலும், ஏனோ எனக்கு எனது அக்கா என்று சொல்லிக்கொள்ள தோன்றியது இல்லை.

ஆனால் சென்ற ஆண்டில் எனக்கு அறிமுகமாகி மிக குறுகிய காலத்திலேயே அக்கா என உரிமை கொள்ள வைத்திருக்கிறார். எனது அக்கா என்று பெருமைப்படும் நான், அவரின் பக்குவமான பாசத்தை பார்த்து, அக்கா - தங்கை என்றால் இப்படி தான் இருந்திருக்குமோ என்ற எண்ணத்தை விட்டு விட்டேன்.

நம்மோடு ஓடி விளையாடினால் தான் அக்கா, நமக்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய கூடியவள் தான் அக்கா, நாம் கேட்பதை வாங்கி கொடுப்பவள் தான் அக்கா, இன்னும் இன்னும் பல செய்ய கூடியவள் தான் அக்கா என்ற எண்ணத்தை தூள் தூளாக நொறுக்கி பக்குவமான பாசம் மட்டும் போதும் அதுவே உனது மீதான அக்கறை, கவனிப்பு எல்லாவற்றையும் கொண்டு வந்து விடும் என்று புரிய வைத்தவள்.

நான் பலமுறை பக்குவம் இல்லாமல் பாசத்தை கொட்டினாலும் அவளின் பக்குவத்தால் என் பாசத்தை இரட்டிப்பாகி விடுவாள். பக்கத்தில் இல்லை என்றாலும் நமது தூரம் தூரமில்லை என்று உணர்த்தி கொண்டிருப்பவள். நான் பேச நினைப்பது அத்தனையும் பேச உரிமை கொடுத்து இருப்பவள்.

அவளின் பல கோரிக்கைகளை நான் செவி மடுத்தது கூட இல்லை. என்ன சொன்னாலும் அதற்கு ஒரு பதிலை வைத்து கொண்டு அவளை பேச விடாமல் செய்து இருக்கிறேன். அவளின் இந்த அமைதி கூட என் நன்மைக்காக தான் இருக்கும்.

எனது நன்மைக்காக ஏதாவது அவள் சொல்லும் போது அவள் மீது தேவை இல்லாமல் கோவம் சில நிமிடங்கள் வந்து போகும். நான் என்ன சொன்னாலும் இதுவரை அவள் கோவப்பட்டு நான் பார்த்து இல்லை. அவளின் பாசம் அத்தனை பக்குவமானது.

எனது பாசத்தை புரிந்து கொண்டு, எனது கோரிக்கைகளுக்கு செவி மடுப்பவள். அவளின் வாழ்கையில் priorities வேற இருந்தாலும் என்னை விட்டு கொடுக்காமல் பார்த்து கொண்டிருப்பவள். இன்னும் சொல்லி கொண்டே போகலாம்.

இத்தனை முக்கியத்துவும் வாய்ந்த ஒரு உறவை சொல்ல மறந்த என்னிடம் கடவுள் சண்டை போடாமல் என்ன செய்வார்.இத்தனையும் எனக்காக கொடுத்து என்னிடம் இன்னொரு அம்மாவாக அன்பை காட்டி கொண்டிருக்கும் எனது பிரியமான அக்காவிற்கு இந்த பதிவு சமர்ப்பணம்.

தேவதையே,

"மறுபிறவி உண்டென்றால் இந்த தாய்க்கோ, மகளுக்கோ மகனாக வேண்டும்" என்ற வரிகளை கேட்கும் போதெல்லாம் மறுபிறவி உண்டென்றால் இந்த மூவரில் ஒருவருக்கு மகளாக வேண்டும் என்று தோன்றும். அந்த மூன்று பேர் - எனது அம்மா, சித்தி மற்றும் நீ.

Wednesday, June 17, 2009

போன பதிவு தல சொல்லி, இந்த பதிவு தலைமை பத்தி

இந்திய அணியின் தோல்விக்கு பிறகு ஏனோ தோனியை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் ஏனோ பிறகு எழுதலாம் என்று தள்ளி வைத்து விட்டேன். திடீரென்று ஏதோ மனதிற்குள் ஒரு மின்னல் அடிக்க ச.ந.கண்ணன் பதிவை பார்த்தால் அங்கு நான் நினைத்தது போல் தோனியை பற்றிய பதிவு.

சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை சிறந்த தலைமை யாருடையது என்று என்னை கேட்டால் சிறிதும் யோசிக்காமல் அசாருதீன் என்பேன். எனக்கு ஏனோ அசாருதீன் தலைமை மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் அசாருதீன் செய்த தவறு என் மனதை உறுத்தி கொண்டே இருக்கும். தோனி வந்த பிறகு அசாருதீன் என் நியாபகத்தில் இருப்பதில்லை.

ஐ.பி.எல் போதே தோனி மீது கொண்ட பாசத்தால் எனக்கு தெரிந்த நிறைய பேர் சென்னை அணி ஜெயிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார்கள். ஆனால் ஹைய்டன், ரெய்னா ஆட்டத்தை கண்டு பெருமை கொள்வதற்கு பதில் சென்னை அணியின் பீல்டிங் மற்றும் தோனியின் தலைமையை பார்த்து நான் நொந்து போய் விட்டேன். எனக்கு ஏனோ தோனி முழு மனதாக விளையடவில்லையோ என்று தோன்றியது. என்ன தான் ஊர் பாசம் இருந்தாலும் தோனி அணி கோப்பையை வென்று விடுமோ, அவர்கள் அதற்கு தகுதி இல்லையே என்று தான் எனக்கு தோன்றியது. ஏன் என்றால் ஹெய்டன், ரெய்னா தவிர சொல்லிக்கொள்ளும் படி வேறு ஒருவரும் விளையாடவில்லை. தோனி என்ற யானைக்கு ஒரு சறுக்கல்.

என்னை பொறுத்த வரை சீனியர், ஜூனியர் அனைவரையும் அரவணைத்து, அனைவருக்கும் வாய்ப்பளித்து இந்திய அணியை சிறந்த அணியாக மாற்றி கொண்டிருப்பதில் தோனிக்கு நிகர் தோனியே. ஆனால் ஐ.பி.எல் தான் தோனிக்கும், நமக்கும் ஏமாற்றம். சரி, உலக கோப்பையில் கண்டிப்பாக கோப்பையை கொண்டு வந்து விடுவார் என்று நம்பிக்கை எல்லோரிடமும். அதுவும் ஐ.பி.எல் இல் மிக சிறப்பாக விளையாடிய எல்லோரும் இந்த அணியிலும் இருக்கிறார்கள் என்ற சந்தோஷமும் சேர்ந்து கொண்டது.
ஆனால் தோனியின் தலைமை ஏன் இப்படி மாறியது என்று தெரியவில்லை. ஏன் இத்தனை குழப்பம் என்றும் புரியவில்லை. தேவை இல்லாமல் தோற்று விட்டோம் என்ற ஆதங்கம் தான் எல்லோரிடமும். தோனிக்கு தான் நமது அணி வீரர்களை பற்றி தெரியுமே. எல்லோரும் அனைத்து ஆட்டத்திலும் விளையாட மாட்டார்கள் என்று. எத்தனை நாள் தான் யுவராஜ் சிங்கை மட்டும் நம்ப முடியும். தோனிக்கு அடுத்த சறுக்கல்.

தோனியை பற்றி பேசும் போது, என்னால் ஷேன் வார்னே பற்றி பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஒருவருக்குள் இருக்கும் தனித்திறமையை கண்டறிவது, தட்டி கொடுத்து வேலை வாங்குவது, திறமைக்கு உரிய வாய்ப்பு கொடுப்பது, உறுதுணையாய் நின்று வெற்றிக்கு போராடுவது என்று இத்தனை பண்புகளை கொண்ட ஷேன் வார்னே தான் என்னை பொறுத்தவரை மிக சிறந்த தலைமை. ஆஸ்திரேலியா அணிக்கு கொடுத்து வைக்கவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் ஷேன் வார்னே ஓரம்கட்டப்பட்டு தோனியால் முன்னே வர முடியும், . அந்த திறமை அவரிடம் இருக்கிறது. என்னை பொறுத்தவரை இந்த தலைமை இந்த அணிக்கு கண்டிப்பாக தேவை என்று எண்ண வைத்த இருவர் ஷேன் வார்னே மற்றும் தோனி. அதே நேரத்தில் இந்த தலைமை கண்டிப்பாக தேவை தானா என்று என்னை யோசிக்க வைத்த இருவர் பாண்டிங் மற்றும் கங்குலி. இந்த இருவரும் வாய் பேசுவதை கொஞ்சம்(?!?) குறைத்திருக்கலாம்.

தோனி ஷேன் வார்னை பின்னுக்கு தள்ளுவார் என்ற நம்பிக்கை உள்ள எனக்கு கீப்பிங்கில் கில்கிறிஸ்டை பின்னுக்கு தள்ளுவார் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. அவர் கீப்பிங்கிலோ, பேட்டிங்கிலோ ஜொலிக்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. அவர் இந்திய அணியை அரவணைத்து வெற்றிக்கு அழைத்து சென்றால் போதும். இந்திய அணி வீரர்களுக்கு அவர்களின் ஒற்றுமையை புரிய வைத்தால் போதும். பின்பு இந்திய அணியின் வெற்றிக்கு முன் அவரின் சொதப்பலான பேட்டிங் எல்லாம் நம்மை உறுத்தாது.

இருந்தாலும் இந்த இரு அடிகளும் அவருக்கே அவரை புரிய வைத்திருக்க வேண்டும். அவர் செய்த தப்புகளை உணர வைத்திருக்க வேண்டும். எந்த விமர்சனத்தையும் கண்டு கொள்ளாமல் இனி இந்திய அணியை எப்பிடி முன்னேற்றலாம் என்று யோசிப்பார் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. பொறுத்திருந்து பார்ப்போம். எனது சந்தோசம் தோனியின் மீது பாசம் கொண்ட எனது தோழிகள், தோனியை எப்போதும் தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடும் எனது நண்பர்கள் அனைவரும் மீடியா போல் அவரை தூற்றாமல் அவரால் முடியும், அடுத்த அடுத்த வெற்றிகளை பெற்று தருவார் என்ற நம்பிக்கையில் இருக்கிறார்கள். தோனி இந்த நம்பிக்கைகளை காப்பாற்றுவாரா என்று பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

என்ன தான் நம்பிக்கை இருந்தாலும் இந்திய அணி உலக கோப்பையை ஜெயிக்கவில்லை என்று நான் கவலையுடன் இருந்தால் ஏற்கனவே தோனி தோனின்னு அளப்பறை பண்ணி தன் கணவர் காதுல ஒரு chimney மாட்டுன (???) ஒருத்தவங்க இந்திய அணி தோல்வியை பற்றி கவலைப்படாமல் தோனி சீக்கிரம் இந்தியாவிற்கு வரான் என்று சந்தோசப்பட்டு கொண்டு என் வயித்தெரிச்சலை கொட்டிட்டு இருக்காங்க.

ச.ந.கண்ணனுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். தோனியை பற்றி பெருமையாக எழுதும் பொது கொஞ்சம் பிரியா அக்காவின் கண்ணில் படாமல் பார்த்து கொள்ளுங்களேன். இப்போது என் காதிலும் chimney போடலாம் :) :) :)

Thursday, June 11, 2009

தல சொல்லை தட்டாத!

என் தல என்னையும் மதிச்சு ஒரு தொடர் பதிவுக்கு கூப்பிட்டுருக்காங்க. தல சொல்லி தட்ட முடியுமா? அதாங்க இந்த பதிவு

என் தலய ஒரு பதிவு எழுத வச்ச ச.ந.கண்ணனுக்கு ஒரு பெரிய நன்றிங்க.

உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது?
எங்க அப்பாவுக்கு "லெட்சுமி" அப்பிடிங்கற பேரு ரொம்ப பிடிக்கும். அதுனால அந்த பேரு வைக்கலாம் அப்பிடின்னு முடிவு எடுக்க போறப்போ யாரோ குறுக்க புகுந்து எங்க அப்பாவ யோசிக்க வைச்சிட்டாங்க. அதாவது இந்த பேரு வச்சா "போயிட்டு வா லெட்சுமி, போறியா லெட்சுமி" அப்பிடின்னு சொல்ல வேண்டி இருக்குமாம். யாரவது "லெட்சுமிய" போன்னு சொல்லுவாங்களான்னு ரொம்ப அறிவு பூர்வமா எங்க அப்பாகிட்ட சொல்லி இருக்காங்க.

அப்புறம் என்ன "லெட்சுமி" மட்டும் வைக்காம ஏதாவது கூட சேர்த்து வைக்கலாம்னு யோசிச்சாங்க. எங்க தாத்தாவுக்கு முதல் பேத்தின்னு ரொம்ப சந்தோசமாம். அவங்க பேரு "ராஜகோபால்". அதுனால அவங்க முதல் பாதிய தூக்கி "லெட்சுமி" கூட சேர்த்து "ராஜலெட்சுமி" ஆக்கிட்டாங்க.

உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா?
அது ஏனோ தெரியல. எனக்கு "ராஜலெட்சுமி பக்கிரிசாமி" இல்ல "ராஜி" அப்பிடின்னு கூப்பிட்டா ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா "ராஜலெட்சுமி" அப்பிடின்னு கூப்பிட்டா அதுவும் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சவங்க கூப்பிட்டா ரொம்ப கடுப்பு வரும்

கடைசியாக அழுதது எப்போது?
நியாபகம் இல்லைங்களே. என்னையெல்லாம் மதிச்சி எழுத சொல்லி இருக்காங்களேன்னு பிரியா அக்காவ நினைச்சி வேணும்னா அழலாம்.

உங்களுக்கு உங்க கையெழுத்து பிடிக்குமா?
பிடிக்கும்ங்க. school படிக்கிறப்போ கொஞ்சம் extra mark வாங்கி கொடுத்ததுக்காகவது நன்றி மறக்காம இருக்கணும்.

பிடித்த மதிய உணவு?
எங்க அம்மா செஞ்ச எது வேணும்னாலும் குடுத்து பாருங்க. குறிப்பிட்டுனா தோசையும், அரிசி பருப்பு சாதமும் போதுங்க. வேற எதுவுமே வேண்டாம்.

நீங்க வேற யாருடனாவது நட்பு வெச்சுக்குவீங்களா?
கேள்வி கொஞ்சம் குழப்புது. அதுனால அடுத்த கேள்விக்கு போகலாம்.

கடல்ல குளிக்கப் பிடிக்குமா? அருவியில குளிக்கப் பிடிக்குமா?
குளிக்க பிடிக்குமான்னு கேளுங்க முதல்ல.

ஒருவரைப் பார்க்கும்போது முதலில் எதைக் கவனிப்பீர்கள்?
நாம பண்ணுற திருட்டுத்தனம் தெரிஞ்சு இருக்குமோ? எப்பிடி சமாளிக்கலாம்? அப்பிடின்னு யோசிப்பேன் அப்புறம் தான் கவனிக்கறது எல்லாம் :) :) :)

உங்க கிட்ட உங்களுக்குப் பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன?
பிடிச்சது - என் மேல எனக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை
பிடிக்காதது - அது கிடக்குது கழுதை. விட்டு தள்ளுங்க. (நிறைய இருக்கு. அதான்)

இப்போ யார் பக்கத்துல இல்லாம போனதுக்கு வருந்துகிறீர்கள்?
எனது சித்தப்பா

உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவுகளில் உங்களுக்குப் பிடித்த பதிவு?
எல்லாமே பிடிக்கும். அவங்களுடைய பதிவுகள படிக்கிறப்போ ஒரு பதிவாவது அவங்கள மாதிரி எழுதுவோமா அப்பிடின்னு தோணும். அதுவும்
தந்தை மகற்கு ஆற்றும் நன்றி பதிவ ஒரு ஐம்பது தடவையாவது படிச்சிருப்பேன். இன்னும் நிறைய பேருக்கு அவங்க பதிவுகள் சென்றடையட்டும்.

பிடித்த விளையாட்டு?
விளையாட்டுனாலே ரொம்ப பிடிக்கும். பாரபட்சமே கிடையாது. சிலம்பம் ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்கும். இத விளையாட்டுன்னு சொல்ல கூடாது. இருந்தாலும் பரவாயில்லை நான் சொன்னதுக்காக இருந்துட்டு போகட்டும்.

கண்ணாடி அணிபவரா?
இந்த மாதிரி தொடர் பதிவு (அதுவும் இத்தன கேள்வி) ஒரு நாலு எழுதுனா கூடிய சீக்கிரம் போட்டுடுவேன்.

எந்த மாதிரியான திரைப்படம் பிடிக்கும்?
மொழி,மௌன ராகம் - இந்த இரு படங்களும் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை என்னால சொல்லவே முடியாது.அப்புறம் நமக்கு படம்னா ரொம்ப ஜாலியா, காமெடியா இருக்கணும். hostel friends கூட கூட்டமா உட்கார்ந்து பார்த்தா எந்த படம்னாலும் எங்களுக்கு ஓகே.

கடைசியாகப் பார்த்த படம்?
பசங்க - சூப்பரான படம். திரும்பி பார்க்கணும் (அதுவும் அந்த குட்டியோட "எப்புடி" கேட்கவே பார்க்கணும்)

என்ன புத்தகம் படித்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?
என்ன இன்னும் கொஞ்சம் positive think பண்ண வைக்குற புக் - சொல்லாததும் உண்மை. எத்தன தடவை படிச்சி இருப்பேன்னு என்னால கூட சொல்ல
முடியாது.
முதல் முறை படிக்கிற புக் - Three mistakes of my life.

வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக தொலைவு?
வீட்ட விட்டுட்டு வெளியில வந்துட்டா அது எவ்வளவு பக்கமா இருந்தாலும் தூரமா தான் தெரியும்.

உங்களிடம் ஏதாவது தனித்திறமை இருக்கிறதா?
சொல்லிக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்லைங்க.

உங்களுக்குப் பிடித்த சுற்றுலாத் தலம்?
ஊரு சுத்துறது ரொம்ப பிடிக்கும். என்ன reason தெரியாது, ஆனா ஜப்பான் போனா நல்லா இருக்கும்னு தோணும்.

எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?
யாருக்கும் உதவி செய்ய முடியலைனாலும் உபத்திரவம் செய்யாம இருக்கணும்னு தான் ஆசை

மனைவி இல்லாமல் செய்ய விரும்பும் காரியம்?
சின்ன பொண்ணுங்க கிட்ட கேட்குற கேள்வியா இது?

வாழ்வு பற்றி ஒரு வரியில் சொல்லுங்க?
இன்னைய வரைக்கும் ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்கு. எந்த நிமிஷம் என்ன நடக்கும்னே தெரிய மாட்டேங்குதே. அதுவும் எதுக்கு, எப்பிடி ஒண்ணுமே தெரிய மாட்டேங்குதே

வெட்டிபயல்னு சொல்லிக்கிட்டு வெட்டியா இல்லாம ரொம்ப நல்ல பதிவுகள போடுற ஒரு பெரிய தலய இந்த தொடர் பதிவுக்கு அழைக்கிறேன்.
ஒரு பெரிய தல நம்மள மாட்டி விட்டதுக்கு நாம ஒரு பெரிய தலய மாட்டி விட்டாச்சு. இப்போ தான் நிம்மதி!

Thursday, May 28, 2009

கடவுளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவள்!


அந்த தனியார் மருத்துவமனையில் ஜூன் மாதத்தின் ஒரு நாள் இரவில் இரவின் நிசப்தத்தை மீறிய அழுகையுடன் ஒரு அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது. அந்த அம்மாவிற்கு மூன்று வயதில் ஒரு மகன் உண்டு. பெண் குழந்தை பிறந்த ஒரு வார மருத்துவமனை வாசத்திற்கு பின் வீட்டுக்கு கிளம்ப

அந்த மகன் அம்மாவிடம் "யாரும்மா இது?" என்று கேட்க

"உன் தங்கச்சி"

"இந்த பாப்பா வேண்டாம்மா, இங்கேயே விட்டுட்டு போய்டலாம்"

"அப்பிடிலாம் சொல்ல கூடாதுப்பா. இது உன் தங்கச்சிப்பா"

அந்த பையனுக்கு ஏனோ அவன் தங்கையை வீட்டுக்கு அழைத்து போக கொஞ்சம் கூட பிடிக்கவில்லை. பாப்பா வேண்டாம் வேண்டாம் என்று அவன் அம்மாவிடம் திரும்பி திரும்பி சொல்லி கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் ஒரு சில மாதங்களுக்கு பின் தங்கையின் மேல் பாசம் வந்து விட்டது. ஏன் என்ற காரணம் கடவுளுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். தன் தங்கையை அழாமல் பார்த்து கொண்டும், தன் தங்கையுடன் விளையாடியும் சந்தோசப்பட்டு கொள்ளுவான்.

அந்த பெண் குழந்தை அப்பா துணை இல்லாமல் தன் அண்ணனின் துணையுடன் பள்ளி செல்ல துவங்கிய நாட்களில், அந்த பெண் குழந்தையின் கையை பத்திரமாக பற்றி பள்ளிக்கு அழைத்து செல்லுவான். ஆனால் அந்த பெண் குழந்தையோ அண்ணனின் கையை தட்டி விட்டோ இல்லை கடித்து விட்டோ அவளின் அண்ணனை விட்டு தள்ளி செல்லுவாள். ஆனால் அந்த பெண்ணின் அண்ணன் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் திரும்பி போய் கையை பற்றி பத்திரமாக அழைத்து செல்ல முற்படுவான். ஆனால் அந்த பெண்ணின் அராஜகம் தாங்க முடியாது. ஆனாலும் அந்த பையன் அவர்களின் பெற்றோரிடம் சொல்லி கொடுக்க மாட்டான். தங்கை என்ன செய்தாலும் பொறுத்து கொள்ளுவான்.

வெளியில் தான் இப்படி என்றால் வீட்டில் அதற்கும் மேல். தன் அண்ணனை அடித்து விட்டு எங்கயாவது அம்மாகிட்ட மாட்டிப்போமோ என்று பயந்து அண்ணனை அடித்து முடித்த அதே வேகத்தில் அழவும் ஆரம்பித்து விட வேண்டியது. அம்மா கேட்டால் அண்ணா தான் அடித்தான் என்று சொல்லி தர வேண்டியது. இருந்தாலும் அவளின் அண்ணன் அவளை காட்டி கொடுத்தது கிடையாது.

அவள் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அப்பாவிடம் சென்று "அப்பா, எனக்கு சைக்கிள் வேணும்ப்பா" என்று கேட்க, அவளின் அப்பா எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் சைக்கிள் வாங்கி கொடுத்தார். வாங்கி கொடுத்ததோ முழு ஆண்டு தேர்வு விடுமுறையில். விடுமுறை முழுவதும் தன் மகளை நன்றாக ஓட்ட செய்து, ஆறாம் வகுப்பிற்கு சைக்கிளில் அனுப்பி வைத்தார்.

ஆறாம் வகுப்பில் தன் பெற்றோரிடம் சென்று "நான் ball-badminton விளையாட போகட்டுமா. எங்க school ல என்னையும் select பண்ணி இருக்காங்க. நான் அடுத்த வாரம் school ல name கொடுக்கணும்"பெற்றோரோ "போலாம்மா. ஆனா டெய்லி நீ காலைல கோச்சிங் போகணும். போகலன்னா உங்க school ல திட்டுவாங்க. எங்க போட்டி நடந்தாலும் போகணும். இது எல்லாம் ஸ்கூல் hours ல பண்ண முடியாது. நல்லா யோசிச்சு பாரு" என்று சொன்னதோடு மட்டும் இல்லாமல் அவளை டெய்லி காலையில் சீக்கிரம் எழுப்பி விட்டு ஒரு வாரத்திற்கு பின் "இப்போ பேர் குடுக்குறதுன்னா கொடு" என்று சொல்லி விட, அவளும் சந்தோசமாக சேர்ந்து கொண்டாள்.

ஒரு சில மாதங்களுக்கு பிறகு "எங்க school ல கராத்தே, சிலம்பம் கத்து தராங்களாம். நான் சேரட்டுமா?"

"உன்னால manage பண்ண முடியுமாமா?"

"முடியும்பா. நான் சேர்ந்துகிட்டுமா? ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்" (படிக்கிறது தவிர எல்லாம் பண்ண முடியும்)

அவள் பத்தாம் வகுப்பிற்கு வந்து விட்டாள். ரொம்ப நன்றாக படிக்கவில்லை என்றாலும் எப்பிடியாவது ஒரு ஏழு ரேங்கிற்குள் வந்து விடுவாள். ஆனால் அவளின் அண்ணனோ எப்போதும் முதல் ரேங்க். முதல் வகுப்பில் இருந்து பன்னிரெண்டாவது வரை எப்போதும் பள்ளியில் முதலிடம். ஆனால் அவர்களின் பெற்றோர் இருவரையும் ஒப்பிட்டு பேசியது இல்லை. அவர்களுக்கு பிடித்த வழியில் அவர்களை வளர்த்தார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பில் ஒரு வழியாக 460/500 வாங்கி விட்டாள். அவங்க அண்ணன் ஒரு இரண்டு மதிப்பெண் வித்தியாசத்தில் மருத்துவப்படிப்பை கோட்டை விட்டு விட்டு இன்ஜினியரிங் சேர்ந்து விட்டான்.அவர்களின் பெற்றோருக்கு யாரவது ஒருவரை மருத்துவம் படிக்க வைக்க ரொம்ப ஆசை. அதனால் அவளை Biology group சேர்த்து விடலாம் என்று நினைக்க, அவளுக்கோ கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லை. இன்ஜினியரிங் தான் படிப்பேன் என்று சொல்ல, எப்போதும் போல் பெற்றோர் அவளின் விருப்பத்திற்காக ஒத்து கொண்டு biology group இல் சேர்ந்து கொள். ஆனால் biology படிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார்கள். (Computer Science group அந்த பள்ளியில் அப்போது இல்லை). அவளது அண்ணனும் தங்கையின் மேல் பாசத்தை கொட்டி பார்த்து கொண்டான். தங்கைக்கு நல்ல ஒரு வழிகாட்டுதலை கொடுத்தான்.

ஒரு வழியாக பன்னிரெண்டாவது முடித்தாயிற்று. அவளை EEE or ECE சேர்க்க வேண்டும் என்று பெற்றோருக்கு ஆசை. ஆனால் அவளுக்கோ IT மேல் காதல். இப்போதும் அவளின் ஆசையே வென்றது.

காலங்கள் வேகமாக ஓடி கொண்டு இருக்கிறது. இன்று வரை அவளின் விருப்பபடியே அவள் சம்மந்தபட்ட அனைத்தும் நடந்து கொண்டு இருக்கிறது. அவள் எந்த விஷயம் சொன்னாலும் அதை கேட்டு அவளுக்கு தங்களுடைய யோசனைகளை சொல்லி விட்டு அவளை முடிவு எடுக்க விட்டு விடுகிறர்கள் அவளின் பெற்றோரும், அண்ணனும்.

எந்த ஒரு சோகத்திலும் அவளை அவர்கள் சோர்ந்து போக விடவில்லை.

எதிலும் அவர்களின் எண்ணங்களின் தாக்கம் இல்லாமல் அவள் அவளாக வாழ வழி செய்து கொடுத்து இருக்கிறார்கள்.

அந்த கடவுளால் ஆசிர்வடிக்கப்பட்டிருக்கும் பெண் நான் தான். இங்கு நான் சொல்லி இருக்கும் நிகழ்வுகள் மிக மிக மிக குறைவு. என் பெற்றோரையும், அண்ணனையும் நினைக்கும் போது, வேறு எதுவும் எனக்கு தேவை இல்லை என்று தோன்றுகிறது.

அந்த கடவுளால் நான் மிகவும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு இருக்குறேன்.

இன்றும் எனது அண்ணன் சொல்லுவான் "நான் வேண்டாம்னு சொன்னப்பவே இவள விட்டுட்டு வந்து இருந்தா இன்னைக்கு நமக்கு இவ்வளவு இம்சை இல்லைன்னு" அதற்கு நான் என்ன பண்ண முடியும். கடவுள் அவனை அந்த மாதிரி ஆசிர்வதித்து விட்டார்.

Friday, May 1, 2009

Mac Mac Macorina

Office tea break இல் ஒரு 10 பேரு நின்று பேசி கொண்டிருந்தோம். எப்படியோ எங்க பேச்சு எங்க காலேஜ் பக்கம் திரும்பி விட்டது. என்னுடைய காலேஜ் ஐ எல்லோரும் நன்றாக ஓட்டுவாங்க. சரி நம்ம பக்கம் பேச்சு திரும்பிட கூடாதுன்னு நான் வேற பக்கம் பேச்ச மாதி விடணும்னு நினைத்து கொண்டு இருக்கும் போதே புதுசா எங்க team ல சேர்ந்திருக்கும் பொண்ணு, என்னை பார்த்து நீங்க எந்த காலேஜ் என்று கேட்க, "ஆப்பு நம்ம பக்கம் திரும்புது போல இருக்கே" என்று நான் நினைத்து கொள்ள, அதற்குள் தோழி ஒருத்தி "அவ எங்க காலேஜ் ல படிச்சா, அவ engineering ஸ்கூல் ல தானே படிச்சா"

"Oii, என்ன ரொம்ப ஓட்டுற. எங்க காலேஜ் ஒன்னும் school கிடையாது" (ஆமாம்னு ஒத்துக்கவா முடியும். நல்லா ஒட்டி எடுத்துடுவாங்க)

"ஆமா காலேஜ் 8 மணிக்கு. 8.01 கு போனா கூட attendance கிடைக்காது, ஒவ்வொரு hour கும் attendance எடுப்பாங்க, எல்ல லேப் hours ளையும் viva இருக்கும், அத வைச்சு தான் semester internals போடுவாங்க, every month ஒரு டெஸ்ட், பசங்க பொண்ணுங்க பேசிக்க கூடாது, செல் போன் hostle ல வைச்சிக்க கூடாது, b'day parties கொண்டாட கூடாது, 3 year வரைக்கும் வீட்டுல இருந்து யாராவது வந்து leave கு வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போகணும்.... இன்னும் நிறைய சொல்லலாம்... இதுக்கு பேரு ஸ்கூல் இல்ல college aa ... நீங்களே சொல்லுங்க"

"இன்னும் சொல்லனும்னா ராஜி percentage தான் சொல்லணும். அவ 80% வைச்சிருக்கா. அப்பிடினா அவ எப்பிடி படிச்சிருக்கணும்"

நான் "ஏய் நீ அடங்க மாட்டியா. கொஞ்சம் அமைதியா இரு."

"ஆனா அந்த ஸ்கூல் ல கூட ராஜி அராஜகம் பண்ணி சஸ்பெண்ட் ஆகிற வரைக்கும் போயிருக்கா"

கடவுளே வந்து தடுத்தாலும் மானம் போக போறது உறுதி ஆய்டுச்சு. அதுனால அந்த சம்பவத்த நானே சொல்லிடலாம்னு நானே சொல்லி விட்டேன்.

எங்க College Hostel ல Every Saturday நைட் 8 மணிக்கு ஒரு படம் போடுவாங்க. அதுவும் projector லம் வைச்சு ஒரு 300 பேரு உட்கார்ந்து பார்ப்போம். அது Students டிவி ஹால். Staff கு தனியா டிவி ஹால் இருக்கு. அவங்களுக்கு வேற ஒரு டே ல அதே படத்தை போடுவாங்க. இருந்தாலும் Staff உம் எங்க கூட உட்கார்ந்து டிவி பார்ப்பாங்க. (யாரு யாரு ரொம்ப ஆடுறாங்க. யாருக்கு internal ல குத்தலாம்னு பார்கனும்ள)

First and Second year Students கொஞ்சம் அமைதியா தான் படம் பார்த்தாகணும். Third years நல்லா ஆட்டம் போடுவாங்க . Final Years ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப நல்லா ஆட்டம் போடுவாங்க (இது எல்லாம் எங்க IT dept staff வார்டன் எ இருக்குற வரைக்கும் தாங்க. அவங்க தான் எங்களுக்கு தெய்வம் மாதிரி .. எங்கள புரிஞ்சி கிட்டு எங்கள ஆட விடுற ஆளுங்க)

நாங்க Third Years படிச்சப்போ எங்க immediate seniors கு நாங்க ரொம்ப close. அதுவும் இல்லாம அவங்க Girls Strength ரொம்ப கம்மி. So Third Year ல நாங்கல்லாம் Final Year மாதிரி ஆட ஆரம்பிச்சாச்சு. (உண்மைய சொல்லணும்னா அவங்க எல்லாம் ரொம்ப நல்லவங்க. ரொம்ப அமைதிங்க)

Film போடுறப்போ Screen கு பக்கத்துல ஒரு 10 row எங்க மக்கள் தான். Third அண்ட் Final year நான் படிக்கிறப்போ அந்த place ல எங்கள தவிர வேற யாரும் உட்கார்ந்து இல்ல. உட்கார விட்டது இல்லங்க. (இத்தனையும் staff கு தெரியாம செய்யணும். நம்மள staff கிட்ட மாட்டி விடமா அவங்கள மிரட்டுரதுக்குல போதும் போதும்னு ஆய்டும்)

எல்லோரும் பார்க்கிறப்போ Color Color ஆ எல்லோருடைய துப்பட்டாவை பறக்க விடுவோம். Train ஓட்டுவோம். விசில் வாங்கி வச்சுக்கிட்டு விசில் அடிப்போம் (விசில் அடிக்க கத்துக்கணும்னு ரொம்ப நாள் ஆசை. ஆனா இன்னைய வரைக்கும் நான் கத்துக்கல). போதாத குறைக்கு பாட்டு டான்ஸ் வேற. (ஒரு நல்ல voice ல பாட்டு ஓடிட்டு இருக்குறப்போ நாங்க ஒரு gang ஆ சேர்ந்து பாடுனா எப்பிடி இருக்கும்னு யோசிச்சிச்சு பாருங்க.)

அதே மாதிரி ஒரு Department குள்ள Frineds Gang அப்பிடி எல்லாம் இருந்தது இல்ல. ஒரு Gang ல minimum 3 department பொண்ணுங்களாவது இருப்பாங்க. நாங்க Third இயர் படிக்கிற வரைக்கும் எங்க dept mam தான் Hostle வார்டன். நாங்க ஒரு 3 பேரு தான் Hostel Rep. எந்த problem இல்லாம என்ஜாய் பண்ணிட்டு இருந்தோம்.

Final Year ல இனி 2 வார்டன் நு சொல்லி EEE Staff ஒருத்தவங்களையும் சேர்த்து வார்டன் ஆக்கிட்டாங்க. ஆப்பு அங்க தான் அடிச்சாங்க. என்னனா எல்லா dept பொண்ணுங்களும் சொல்லுறத கேட்காம ஆடுறதுக்கு first reason IT dept பொண்ணுங்க தான் EEE, ECE staff எல்லோரும் நினைச்சிட்டு இருந்தாங்க. காலேஜ், School மாதிரி இருந்தா நாங்க என்ன தாங்க பண்ணுறது. College Life waste ஆ போயடும்லங்க. அதுக்குலாம் நாங்க கவலை பட்டது இல்ல.

ஒரு நாள் குஷி படம் போட்டுருந்தாங்க. "Mac Mac Macorina" song வந்ததும் எல்லோரும் எழுந்து டான்ஸ் ஆட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. நாங்க எப்போது போல துப்பட்டா பறக்க விட்டு, train ஒட்டி அதுவும் hall ல இருந்த பொண்ணுங்க நடுவுல எல்லாம் train ஓட்டிட்டு திரும்பி எங்க place ல வந்து நின்னு, நல்லா டான்ஸ் அடி, விசில் அடிச்சு அந்த song முடியுறதுக்குள்ள டிவி hall ஒரு வழி பண்ணியாச்சு.

ஒரு வழியா படம் முடிஞ்சு, hostel ரூம் குள்ள நுழைஞ்சா, பின்னாடியே ஒரு பொண்ணு வந்து "ராஜி, IT Dept பொண்ணுங்க எல்லோரையும் வார்டன் (EEE) hostel கு வெளியே வர சொன்னாங்க"
"பிரச்சனை ஆரம்பிக்குது. சரி நீ போ நான் வரேன்"நான் போவதற்குள் எங்க dept பொண்ணுங்க எல்லாம் அங்க வந்து இருந்தாங்க (film பார்க்க வராதவர்கள் உட்பட)

வார்டன் "IT Rep யாரு"

தோழி ஒருத்தி நக்கலாக சிரித்து கொண்டே "ராஜி"

என்னை பார்த்து முறைத்து "நீயே முதல் ஆளா ஆடுற. அப்புறம் class எப்பிடி இருக்கும்"

நான் "ஏன் mam, எங்கள வர சொன்னீங்க"

"டிவி hall ல இப்படி தான் ஆடுவீங்களா. உங்களால வேற யாரும் படம் பார்க்க முடியல"

நான் "நாங்க மட்டும் ஆடலை mam. எல்லா dept பொண்ணுங்களும் தான் ஆடுனாங்க"

"நீங்க ஆரம்பிச்துனால தான் எல்லோரும் ஆடுனாங்க"

"அப்பிடி எல்லாம் இல்ல mam, எல்லோரும் தான் ஆடுனாங்க. நீங்க ஏன் எங்கள மட்டும் கூப்பிட்டு இருக்கீங்க?" (நாங்க ஆடுன ஆட்டத்தை பார்து உங்களுக்கே ஆடனும் போல இருந்துருக்கனுமே என்று நினைத்து கொள்ள தான் முடிந்தது)

"என்ன ரொம்ப question கேட்கிற?"

"அப்பிடி எல்லாம் இல்ல mam. ஆனா நீங்க ஏன் எங்கள மட்டும் கூப்பிட்டு இருக்கீங்க?"

"நீங்க தான் ஆட start பண்ணுனீங்க"

"சரி mam, ஆனா tv hall கு வராத பொண்ணுங்களை எல்லாம் ஏன் கூப்பிட்டு இருக்கீங்க. அவங்க என்ன பண்ணுனாங்க"

"அவங்க IT தானே"

"ஆடுன மத்த dept பொண்ணுங்களை விட்டுட்டு ஆடாத எங்க dept பொண்ணுங்களையும் கூப்பிட்டு இருக்கீங்க"
(மத்த dept பொண்ணுங்களை மாடி விட்டுடாத ராஜி என்று மனசுக்குள் ஒரு குரல். Future ல நமக்கு support போய்ட கூடாதுன்னு ஒரு பயம் thaan)
என்னைமுறைத்து கொண்டே "சரி film கு வராத எல்லோரும் போங்க"
"சரிங்க mam. நாங்க தான் start பண்ணினோம்."
" ஒரு apology letter எழுதி கொடுங்க"

"நாங்க என்ன தப்பு பண்ணினோம் mam, apology letter எழுதி கொடுக்குற அளவுக்கு"

"மத்தவங்கள படம் பார்க்க விடாம பண்ணினதுக்கு"

"எல்லோரும் எல்லா வருசமும் இப்படி தானே ஆடுறாங்க. இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?"

"நீ என்ன இப்படி rowdy தனம் பண்ணுறதுக்கு gang leader ஆ"

"எல்லோரும் தான் ஆடுனாங்க. நீங்க எங்கள மட்டும் தான் கூப்டீங்க. எல்ல வருசமும் எப்போதும் டான்ஸ் ஆடுறது தான். அதுக்கு எதுக்கு apology லெட்டர்?"

"ரொம்ப திமிரா பேசுற. லெட்டர் எழுதி கொடுத்துட்டு போங்க"

"Students டிவி ஹால் தானே mam. Staff லம் ஏன் வந்தீங்க"

"உங்கள எல்லாம் சஸ்பெண்ட் பண்ணினா தான் புத்தி வரும்"
பக்கத்தில் இருந்த தோழியிடம் "உனக்கு லம் புத்தி வருமா என்ன?"
பக்கத்தில் இருந்த தோழி "ரொம்ப முக்கியம். apology letter நு பேசிட்டு இருந்தவங்கள சஸ்பெண்ட் நு பேச வைச்சிட்டியே. நீ எதுவும் பேசாத. நாங்க பேசிகிறோம்"

தோழி "mam, இனி இப்படி பண்ண மாட்டோம். sorry mam"
நான் அவ காதில் "வெட்காம இல்ல. இப்படி கெஞ்சுற"
திரும்பி திரும்பி அவங்க சஸ்பெண்ட் பத்தியே பேசிட்டு இருந்தாங்க.
அங்கு நின்றிருந்த ஒரு 15 பேரும் அதே அடுத்த 30 நிமிடத்திருக்கு அதே புராணத்தை பாட (நாங்க ஒரு 3 பேரு வாய திறக்கவே இல்ல), கொஞ்சம் மனம் இறங்கி சரி சரி apology letter எழுதி குடுத்துட்டு போங்க என்று சொல்ல, ஒருவரும் எழுதி கொடுக்க ready ஆ இல்ல.

அப்போதே மணி ஒன்று ஆகி விட்டது. (நாங்க ஆடுன ஆட்டத்துக்கு கொஞ்சம் tired ஆகி தூக்கம் வேற வந்துடுச்சு)
அவங்களும் திரும்பி திரும்பி apology letter கேட்டு கேட்டு எங்களை hostel குல போக கூடாதுன்னு சொல்லிடாங்க.
நாங்களும் எழுதி தரவே முடியாதுன்னு நின்னுட்டு இருந்தோம்..

நான் தோழியிடம் "சீக்கிரம் கெஞ்சி முடிங்கடி. தூக்கம் வருது" என்று சொல்லி விட்டு வேற பக்கம் திரும்பி கொண்டேன்
4 மணி வரைக்கும் நாங்க நின்னுட்டே இருந்தோம். (சாரி சாரி ... நின்று கொண்டே தூங்கிட்டு இருந்தோம்)

அவங்க ரொம்ப irritate ஆகி சரி நீங்க போங்க, நாளைக்கு princi எ பார்க்க போகணும் நு சொல்லிட்டு போய்ட்டாங்க. (அங்க இருந்ததுல வார்டன் மட்டும் தான் தூங்கலைன்னு நினைக்கிறேன்)
என்ன தான் பண்ணுறாங்க பார்ப்போம்னு சொல்லிட்டு, எங்க dept மேடம் கு போன் பண்ணி சொன்னோம். (இவ்வளவு நடந்ததும் அவங்களுக்கு தெரியல)


morning 8 மணிக்கு அவங்களே princi கிட்ட பேசி இனி இப்படி பண்ண மாட்டோம்னு சொல்லி எங்கள காப்பாத்திட்டாங்க. (princi லம் இந்த மாதிரி சப்ப matter கு திட்ட மாட்டார்)
அவங்கள பத்தி தெரிஞ்சே அவங்க கிட்ட இப்படியா பேசுவனு எங்க staff என்ன கிண்டல் பண்ணினது தனி கதை (note this. எங்க staff என்னை thittala.)

இன்று வரை "Macorina" song யார் எங்கே கேட்டாலும் உடனே எனக்கு ஒரு msg வரும்.
வேற எதாவது விசயத்துல நாங்க மாட்டுவோமன்னு அந்த staff நாங்க final year முடிக்கிற வரை எங்களை watch பண்ணினது எங்களால மறக்கவே முடியாது.
இன்று வரை எல்லோரும் என்னை கிண்டல் பண்ணுகிறார்கள். ஒரு 4 கேள்வி கேட்டதுக்கு. என்ன உலகமடா :) :) :)

Wednesday, March 11, 2009

கோயம்புத்தூர் தாத்தா

சென்ற வார இறுதியில் எனது நெருங்கிய தோழியின் திருமணம் மேட்டுப்பாளையத்தில் இனிதே நடந்து முடிந்தது.
புதுமண தம்பதிகளுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

Saturday Morning கோயம்புத்தூர் சென்று என் தோழி ஒருத்தியின் வீட்டில் தங்கி விட்டு மாலை நானும் எனது தோழியும் மேட்டுப்பாளையத்தில் நடந்த வரவேற்புக்கு சென்றோம்.

நாங்கள் கோவையில் இருந்து மேட்டுப்பாளயம் சென்ற அதே பேருந்தில் ஒரு 55 வயது பெரியவரும் (அவரு வயசு எனக்கு எப்பிடி தெரியும்னு பின்னாடி உங்களுக்கு புரியும்) அவரது மனைவியும் வந்தார்கள். திருமண மண்டபம் மேட்டுப்பாளையத்தில் இருந்து ஒரு 3 km தொலைவில் சிறுமுகை செல்லும் ரோட்டில் இருக்கிறது. நாங்கள் மேட்டுப்பாளையத்தில் இறங்கி சிறுமுகை செல்லும் பேருந்தில் ஏறினோம். பஸ் கிளம்ப 15 நிமிடங்கள் இருந்தது.

நானும் என் தோழியும் இருவர் அமரும் சீட்டில் அமர்ந்தோம். எங்களுக்கு முன்னால் ஒரு 29-30 வயசு (My Guess :)) பையனும் அவரது மனைவியும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.எங்கள் பஸ்சில் வந்த பெரியவரும் அவரது மனைவியும் ஜன்னல் பக்கமாக வந்து நின்று, எங்களுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த பையனிடம் "இந்த பஸ் சிறுமுகை போகுமா?" என்று கேட்டார்.

"போகுங்க ஏறிக்கோங்க" என்றார்.

பெரியவரும் அவரது மனைவியும் பஸ்சில் ஏறி அந்த பையன் அமர்ந்திருந்த சீட்டுக்கு நேராக இருந்த 3 பேர் அமரும் சீட்டில் அமர்ந்தனர்.

பெரியவர் அந்த பையனை நோக்கி "நீ சிறுமுகை போறியாப்பா?"

"இல்லைங்க. நான் அதுக்கு முன்னாடியே இறங்கிடுவேன்"

"ஏம்ப்பா சிறுமுகை பக்கத்தில் தானே இருக்கு?"

"ஆமாங்க பக்கம் தான்"

"பக்கம்னா, அடுத்த stop ஆ"

"இல்லைங்க, இன்னும் கொஞ்சம் போகணும்"

"இன்னும் கொஞ்சம்னா?"

பையன் முகத்தில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது.

"ஒரு 5 or 6 Stop போகணும்"

"அப்ப 5 இல்ல ஆறாவது Stop ல நான் இறங்கட்டுமா"

"என்னங்க இப்படி சொல்லுறீங்க. பக்கம் தான் அப்படிங்கறதுக்காக நான் அப்படி சொன்னேன்"

"என்னப்பா உன் பேச்சை நம்பி நான் 5 இல்லனா ஆறாவது Stop ல இறங்கினா, 55 வயசு ஆன உனக்கு அறிவில்லாம ஏதோ ஒரு இடத்துல இறக்கி விட்டுடீங்கன்னு என் பொண்டாட்டி திட்டுவாள்ல"

அந்த பையனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

"கண்டக்டர் கிட்ட சொல்லி இறங்கிக்கோங்க"

"அவரு மறந்துட்டார்னா என்ன பண்ணுறது. நீயே யோசிச்சு Correct ஆ சொல்லுப்பா"

இதுக்கு மேலயும் இந்த பையன் அசராம பதில் சொல்லுவானா என்று நான் எதிர்பார்க்க "ஒரு நிமிசங்க. யோசிச்சு சொல்லுறேன்" என்று அந்த பையன் யோசிக்க, நானும் என் தோழியும் என் பதில் வர போகிறது என்று ஆர்வமுடன் காத்திருக்க..

"நல்லா யோசிச்சு சொல்லுப்பா"

"தெரியலைங்க" என்று அந்த பையன் சொன்னான்.

"அப்படா பையன் தப்பிச்சிட்டான்" என்று நான் என் தோழியிடம் சொன்னேன்.

அதற்குள் பெரியவர் "என்னப்பா பொறுப்பு இல்லாம பதில் சொல்லுற. கோயம்புத்தூர் வந்து எங்ககிட்ட வடவள்ளி எப்பிடி போகணும்னு கேட்டா, பஸ் நம்பர், எந்த ஸ்டாப் எல்லாம் விவரமா சொல்லுவோம். நீ என்னனா correct ஆ சொல்ல மாட்டேங்கிற"

அந்த பையன் முகம் பேய் அறைந்தது போலானது.

என் தோழி என்னிடம் "இது தான் கோயம்புத்தூர் குசும்பு" என்றாள்.

அவளே தொடர்ந்தாள் "இவரு வடவள்ளியா இருக்கும். அதுனால வடவள்ளி பஸ் நம்பர், ஸ்டாப் எல்லாம் சொல்லுவாரு. அந்த பையன் சிறுமுகை ஆ இருந்திருந்தா அவனும் சொல்லிஇருப்பான். பாவம். ஏதாவது ஒரு ஸ்டாப் ல சிறுமுகைன்னு சொல்லி அந்த பையன் அவர இறக்கி விட்டுடலாம்."

நான் "கோயம்புத்தூர் குசும்புன்னு சொன்னியே அது உனக்கா இல்லை பெரியவருக்கா" என்று கேட்க, என் தோழி என்னை முறைத்தாள்.

அதற்குள் அந்த பையன் கண்ணை மூடி தூங்குவது போல் அமர்ந்து கொண்டான்.

ஆனா கண்டிப்பா அந்த பையன் வாழ்க்கைல இனி யாருக்குமே வழி சொல்ல மாட்டான் என்று மட்டும் தெளிவாக புரிந்தது.

Wednesday, March 4, 2009

No Words! See this Video

video